Ακόμα Σεπτέμβρης….

Τα 4 χρόνια πέρασαν με την σκέψη πως τα καλύτερα έρχονται… πως θα έρθει αυτή η ευλογημένη στιγμή που τα βιβλία θα κλείσουν μια για πάντα…. και το πτυχίο σαν άλλο “συγχωροχάρτι” θα μου δώσει άφεση αμαρτιών και θα με αφήσει να απολαύσω αυτά που στο δικό μου μυαλό σημαίνουν ΖΩ…. θα πηγαίνω το πρωί στη δουλειά χαλαρά… θα επιστρέφω το απογευμα, θα πετάω βιαστικά βιαστικά τα παππούτσια στην άκρη, θα κάνω ένα ντουζ και μετά θα ξεκινάει η ζωή της Fira για την Fira…  με το ράδιο να παίζει σταθερα δίεση, την κούπα με τη ζεστή σοκολάτα στο πλάι και το laptopaki στα πόδια θα σερφάρω σε γειτονιές γνώριμες και αγαπημένες!!! Και τώρα που ο καιρός χειμώνιασε…. που η καφετιέρα ξαναβγήκε από το ντουλάπι, που επιτέλους έχω το δικό μου laptop, που τα βιβλία ένα ένα κλείνουν, που έκανα τα δικά μου σχέδια για έναν χειμώνα όπως το φανταζόμουν, όλα αλλάζουν… και στο μυαλό μου έρχεται η σοφή κουβέντα της κουμπαρούλας μου… “Κουμπάρα, όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει!!” Παράπονο δεν έχω, γέλασε θετικά στην περίπτωση μου… αλλά είχα ήδη αρχίζει να ζω πλατωνικά τα δικά μου σχέδια και ξέρετε πως είναι όταν σε ξεβολεύουν από τον παλιο γνωριμο “καναπέ” σου και το συννεφάκι από πάνω σκάει. Βρέθηκα ξαφνικά σε μια νέα άβολη για μένα “καρέκλα”… που γρήγορα το ξέρω θα γίνει “δική” μου, αλλά μέχρι τότε μόνο αγχος, πονοκέφαλο και τις μπόρες να με βρίσκουν εκλοβισμένη στην πλατεία Κυψέλης, βλέπω στο προσκήνιο!!! Μήνας μπερδεμένος, γκαντέμικος (κυρίος για το σόι μας), με τρέξιμο, μέτωπα και εμπόλεμες ζώνες παντού… ο μήνας των αλλαγών!! Κάνε Θεέ μου αν τελειώσει μια ώρα αρχίτερα και να μπούμε σε μία σειρά!!!