Χρόνος, μόνο για μουρμούρα!!!!

Τελικά το αποφάσισα… δεν με αγχώνει η δουλειά (όχι μόνο αυτή τουλάχιστον), με αγχώνει, που με βλέπω να εθίζομαι σε αυτή. Με αγχώνει που χτίζω μια ζωή μέσα στο άγχος, που κλείνω 12ωρο στο γραφείο και αν δεν με τραβίξει κάποιος δεν λέω να φύγω, που και όταν φεύγω από την δουλεία το μυαλό μου μένει πίσω, που η διάθεση μου για τα πάντα είναι συνεχώς πεσμένη, που έχω χάσει την δημιουργηκότητα και την εμπνευσή μου για πράγματα που με ταξιδεύουν και που τώρα, το πρωϊ της Κυριακής, αγχώνομαι γιατί δεν πήγα και χτες στη δουλειά ενώ θα μπορούσα και σχεδιάζω τρόπους για να βρεθώ όσο πιο νωρίς γίνεται στο γραφείο, αν είναι δυνατόν και από σήμερα το βράδυ, για να διευθετήσω κάποιες εκκρεμμότητες και να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, γιατί η μέρα δεν θα μου φτάσει πάλι αύριο. Το αποκορύφωμα της αποχαύνωσης μου, που δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω, είναι όταν πριν καμιά βδομάδα στο αμάξι πήγα να πάρω τηλέφωνο το Λενάκι για να της ευχηθώ και στον κατάλογο του κινητου αντί να πληκτρολογήσω το όνομα της  πληκτρολόγησα τη λέξη “φορτωτική”!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δηλαδή, ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου πει πως καταφέρνουν οι υπόλοιποι λογιστές και έχουν προσωπική ζωή???? Πώς στο καλό προλαβαίνουν να τα κάνουν όλα, να μην αγχώνονται και να μην πονοκεφαλιάζουν??? Υπάρχει σχετική συνταγή γιατρέ???

Υ.Σ. Θέλω να ευχηθώ αν και κατόπιν εορτής ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!! Με υγεία!! Ούτε ένα γιορτινό post-άκι δεν κατάφερα να ανεβάσω! Έτσι για να περάσει και από την δικιά μου γειτονιά το πνεύμα, βρε αδελφέ!!