Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά σε ΟΛΟΥΣ!!! Ελπίζω να περάσατε όλοι πολύ όμορφα… εγώ δεν έκανα και τίποτα το σπουδαίο αλλά ξεκουράστηκα σίγουρα!! Το πρόγραμμα ήταν απλό… εκκλησία – ύπνος – εκκλησία – ύπνος… και μετά την Κυριακή του Πάσχα μετατράπηκε λίγο σε…. φαί – ύπνος – φαί – ύπνος!!!! Έφαγα ένα σωρό γλυκά… Πέρα από το χαρμόσυνο κλίμα των εορτών, ωστόσο, φρόντισε η hol να εξαντλήσει την υπομονή μου και να κάνει τα νεύρα μου κρόσσια… Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή… Εδώ και 5 μήνες περιμέναμε να μας κάνουν τη νέα σύνδεση ιντερνέτ… μας έστειλαν τον εξοπλισμό μέσα στην πρώτη και εκκρεμούσε η σύνδεση… πέρασε ο πρώτος μήνας…. πέρασε ο δεύτερος… και τότε ναι, αρχίσαμε να ανησυχούμε!! Άρχισε τα τηλέφωνα ο μικρός (το καμάρι της οικογένειας) αλλά άκρη δεν βγάζαμε… το πιο τραγικό ήταν ότι μέσα σε αυτούς τους 5 μήνες μας έκαναν και 3 τηλέφωνα από το τμήμα πωλήσεων της ίδιας εταιρίας για να μας πείσουν να γίνουμε πελάτες… έλεος έτσι?? Συνεννόηση μπουζούκι εκεί μέσα… Και μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, φτάνουμε και στην μέρα της ΔΙΑΚΟΠΗΣ!!! Ξυπνάω μια ωραία πρωία λοιπόν και πάω να μπω στο μαιλ μου!! Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε όμως… πουθενά το ιντερνέτ… πάω να πάρω τον μικρό τηλέφωνο για οδηγίες… ούτε τηλέφωνο!!! Και ναι τότε κατάλαβα την εξάρτηση μου από την τεχνολογία… Μείναμε χωρίς τηλέφωνο και ιντερνέτ για κάνα δυο μέρες και επιτέλους έγινε η σύνδεση!!! Ωστόσο τα μεσημέρια έπαιρνα τηλέφωνο στο κινητό τη μάνα και αντί να ρωτάω “Τι φαί έχουμε?” ρωτούσα “Ιντερνέτ έχουμε?”… Αλλά αμ δε, αν δεν μου χαλούσαν όλα τα σχέδια δεν θα ησύχαζαν!!!! Έτσι λοιπόν, και που ήρθε το ιντερνέτ μας έκανε κόνξες*… Μια είχαμε την άλλη δεν είχαμε!! Και ακόμα κάπως έτσι είμαστε… Ζουζουνίτσα μου, λοιπόν γι ‘ αυτό δεν μπόρεσα να αναρτήσω το post μου(δωράκι σου) για την συνάντηση μας που είχα σχεδιάσει να το βάλω στις 16/04… ένα μήνα μετά δηλαδή για να είναι μια ευχάριστη αφορμή για όλους μας, να θυμηθούμε το ευχάριστο κλίμα και τα γέλια μας τότε!! Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά όμως… Φιλιά πολλά σε όλους!!! Με υγεία…
*κόνξες= κορδελάκια, λέξη του οικογενειακού λεξικού
7. Είδος μουσικής που ακούς; ΤΑ ΠΑΝΤΑ…. από κλασσική μέχρι κλαρίνα!
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Όλο το νεραϊδόσογο…
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Χμμμμ…… το κουμπαρουλίνι μου!!! Άνω Λιόσια…. μα, είναι δουλειά αυτή τώρα?? Να θέλω 2 ώρες για να πάω να την δω???
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Βροχή είναι αυτό που ακούν τα ωραία ροζ αυτιά μου?? Ας ξεκουράσω λίγο ακόμα τα μάτια μου, λοιπόν, μέχρι να ανοίξει ο καιρός! (Βρέχει, δε βρέχει το σκέφτομαι αυτό..)
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Κινητό τηλέφωνο και το σταυρουδάκι που μου έκανε δώρο η μαμά όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο!!
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Τι αγαπάω πιο πολύ από αυτά που έχω στον τοίχο μου θα γράψω..Τις μαργαρίτες που ζωγράφισε η αδελφή μου και ένα πινακάκι από φελό που έχω καρφιτσώσει πάνω του διάφορα αγαπημένα!!
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Σκόνη.. χιχιχι! Αστειεύομαι… έχω ένα μπαουλάκι με γράμματα από παλιά!!
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα χεζόμουν από το φόβο…
15. Αγαπημένος αριθμός: 26 + 14 = 40
16. Αγαπημένο όνομα: Νεφέλη και Φίλιππος
17. Τα χόμπι σου: Ταξίδια… κοντά ή μακριά!!
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Σε ένα σπίτι στο βουνό με τζάκι και με ένα ποτάμι κοντά. Να έχω θέα τα πάντα από ψηλά και σε πράσινο! (Αντώνη, στο είπα ταυτίζομαι…. )
19. Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και ευτυχία για τους δικούς μου και για όλους και να γίνουμε άξια παιδιά της αγάπης Του. (Θα μου επιτρέψεις να δανειστώ και αυτό φανταστικέ Αντώνη??)
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Στην εποχή με τα φουσκωτά φορέματα …. χιχι!
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Το μπαούλο με τις αναμνήσεις….. Αν και για να το κατεβάσω όλο αυτό κάτω…μάλλον θα καιγόμουν!!
24. Αγαπημένη ταινία: Οι μαχητές των ουρανών, Αγάπα με αν τολμάς, Sweet November, Ε.Τ. , Peter Pan
25. Αγαπημένο τραγούδι: Supergirl – Reamon, Falling again – Lacuna Coil, Έμεινα εδώ – Ρόκκος, into the fire – les chevalier du cie, Πάντα δικός σου – Ζακ Στεφάνου και Αδριάνα Μπάμπαλη, Όπου και να πας – Όναρ, Σκότωσε με ακόμα μια μέρα – Πέτα. Σας έπεισα για το “ΤΑ ΠΑΝΤΑ” που έγραψα παραπάνω ή να συνεχίσω???
26. Aγαπημένο βιβλίο: Y.Σ. Σ’ αγαπώ, Ο ιππότης με τη σιδερένια πανοπλία, Από την εγώπολη στην εσύπολη, Άκου το τραγούδι της βροχής
27. Αγαπημένο ζώο: Δελφίνι…. όνειρο ζωής να κολυμπήσω μαζί με δελφίνι!
28. Αγαπημένο ρούχο: Φουλάρια και Ζακετάκια
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Ελένη Πέτα και Φραγκούλης
30. Αγαπημένο χρώμα: Κόκκινο
31. Αγαπημένο φαγητό: Όλα εκτός από πατσά, αρακά, μαγειρίτσα και φασολάκια!
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Με τη νεράιδα Fira φυσικά… με ποιόν άλλον?
33. Κακή συνήθεια: ΑΓΧΟΣ!!!
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Νext question…
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Μιλάω πολύ… υπό προϋποθέσεις! Κάνω πολλά και απαισιόδοξα σενάρια, που μου ρίχνουν προσωρινά τη διάθεση! Όταν αγχώνομαι γίνομαι απαράδεκτα απότομη! Και αν ψάξω θα βρω σίγουρα κι άλλα….
36. Συνηθισμένη ατάκα: Μέρα χωρίς χαμόγελα είναι μια χαμένη μέρα!
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Στρατιωτικός οδοντίατρος και νηπιαγωγός!!!!
38. Μεγαλύτερος φόβος: Να μένω μόνη στο σπίτι… και τα μεταφυσικά!!
39. Η καλύτερη pizza: Dominos να ‘ναι… κι ό,τι να ‘ναι!
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Χμμμ…. πολλές φορές είναι πιο “άνθρωποι” από τους ανθρώπους!!
Καλώ όσους διάβασαν αυτό το post και θέλουν, να παίξουν!!! Φιλούμπεεεεεεεεεεεεεςςς! Καλή εβδομάδα!
Έχουμε γιορτούλα σήμερα!!!! Γιορτάζει ο Σπίθας!!! Είχαμε, λοιπόν, τζέρτζελο χτες και ανέλαβα τα γλυκά … έφτιαξα δύο ταψιά, ως γνωστή πολυμπούχτο και γλυκατζού (εγώ το έχω πει: με τόσα γλυκά που θα φτιάχνω και που φυσικά θα τρώμε, αν ποτέ κάνω οικογένεια, θα πρέπει να κάνω και ένα ισόβιο συμβόλαιο με κάποιο κέντρο αδυνατίσματος για όλα τα μέλη της …χιχι! ) Το ένα, που λέτε, ήταν με κρέμα και ζελέ φράουλα και το άλλο με σαντιγί και ανανά!!! Μπορείτε να σερβιριστείτε ΟΛΟΙ!! Νηστεύοντες και μη, μιας και τα γλυκά μου είναι νηστισιμα!! οοοο ναι!! Δεν περιέχουν ίχνος γαλακτοκομικού!! Είναι όλα φτιαγμένα με φυτικά και βιολογικά προϊόντα!!!
Σπιθάάάάάάάά…… ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ!!! Πάντα ψηλά να πετάς!!!!
Λίγο η άνοιξη… λίγο οι εναλλαγές του καιρού δεν ήθελα και πολύ για να κρεβατωθώ… είμαι από χτές ξάπλα σε ένα κρεβάτι… με μια κούτα χαρτομάντιλα αγκαλιά!! Κοιμάμαι σα ζώο…για να καταλάβετε η μέρα μου χτες κύλησε δημιουργικά… ξύπνησα στις 3 το μεσημέρι… είδα ότι είναι όλοι καλά και ξανακοιμήθηκα από της 6 παρά μέχρι τις 9 παρά, που ξύπνησα να δώσω σημεία ζωής και να φιλήσω τον μπαμπάκα… και έπεσα ξανά περίπου στη 1 παρά για να έρθω και να ξυπνήσω σήμερα στις 2 το μεσημέρι!!! Έχω αγανακτήσει με την πάρτη μου… δεν είναι δουλειά αυτή… και δεν μου έφτανα όλα αυτά δεν μπορώ και να κουνηθώ κιόλας!! Ήθελα να το παίξω αθλήτρια προχτές βλέπετε και πήγα στο δημοτικό γήπεδο για τρέξιμο με τον Σπίθα…. μισή ώρα ήταν αρκετή για να μην μπορώ τώρα, 2 μέρες μετά, να πάρω τα πόδια μου!! Λαχανάκι μου, εσένα σκέφτηκα…. Πώς την παλεύει με το ποδήλατο κάθε μέρα βρε??? Εγώ ΠΟΝΑΩ με μισή ώρα τρέξιμο!! Ουυυφφφφ…. καλησπέρα σε όλους και καλό μήνα (αν και λίγο αργά)…. Πάω γιατί άρχισα να χασμουριέμαι πάλι!!
υ.γ. Ζουζουνίτσα μου, κάπου είχα δει ότι έψαχνες κάποια κάλαντα!! Αλλά δεν θυμάμαι η γραία που το είδα… έψαξα όλο σου το blog ψες να βρω που το έγραφες αλλά τζίφος!! Τελικά ποιά κάλαντα έψαχνες??
υ.γ.1 Το παραπάνω στιχάκι το βρήκα γραμμένο σε μορφή μηνύματος και αποθηκευμένο στο κινητό μου, με ώρα αποθήκευσης 1:12 π.μ. και ημερομηνία 17/01/08…. εγώ τότε κοιμόμουν ή έστω ήμουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας!! Το μυστήριο δεν μπορώ ακόμα να το λύσω… Η αλήθεια είναι ότι έψαχνα καιρό ένα στιχάκι για να συνοδεύσω αυτή τη φωτογραφία που βρήκα κάπου στο web, και νομίζω αυτό είναι το ιδανικό! Μόνο που δεν ξέρω αν είναι παιδί της δικής μου φαντασίας ή στίχος από κάποιο τραγούδι που άκουσα μέσα στον ύπνο μου εκείνο το βράδυ(καθότι πάντα το ράδιο σιγοτραγουδάει) και έσπευσα να τον σημειώσω στο κινητό, για να τον βάλω στη φωτογραφία…
υ.γ.2 Αν έχει ακούσει κανένας χριστιανός κάποιο τραγούδι με αυτούς τους στίχους παρακαλώ ας με ενημερώσει!!
7 μέρες μόνο, μα θαρρείς είναι αιώνας… νιώθω να μου κλέβουν λεπτά… δικά μας!
Γιατί, πώς και ποιός;;; Απαντήσεις καλά κρυμμένες(στα δικά μου τα μάτια, τα ερωτευμένα)… που ίσως να μην θέλω να δω!!
Για 7 μέρες αδύναμη… σκεπτική… με μάτια γέματα νοσταλγία… προσπαθώ να γεμίσω τις μέρες μα λείπεις εσύ… το βασικό συστατικό!! Και ο δικός μου “τσελεμεντές”, ξέρεις, έχει μόνο μια συνταγή…
Τις ώρες της μεγάλης χαράς, τότε που οι σκέψεις έγιναν στίχος, ευχήθηκα να μη γράψω ποτέ από πόνο… Κι όμως ήρθε κι αυτή η στιγμή…
Γιατί, τόσο σύντομα άγγελέ μου;
Γιατί τώρα, που είδα τη ζωή μου σα λευκό περιστέρι να χάνεται στους αιθέρες, αυτή μεταμορφώθηκε σε μαύρο κοράκι και νιώθω ότι τρώει την ψυχή μου;
Γιατί άγγελε μου, έφυγες τόσο νωρίς;
Πριν προλάβω να σου δώσω την αγάπη, που μάζευα τόσα χρόνια για σένα…
Ανακαλύπτω το μεγαλείο της ψυχής σου και δακρύζω!
Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ και για μένα κάποιος, που ν’ αγαπά με τη δική σου δύναμη;
Ζηλεύω την κάτοχο της καρδιάς σου, θυμάμαι πάλι το μεγαλείο σου και συνεχίζω να κλαίω…
Πίστεψα, πως μαζί σου ήρθε η άνοιξη στην ψυχή μου… μα τα μαύρα σύννεφα δεν έφυγαν.
Έμειναν εδώ,
… να μου θυμίζουν τα χρόνια που πέρασαν, αυτά που περπατούσα μόνη μου στα σοκάκια της ζωής μη έχοντας ένα χέρι γεμάτο αγάπη, να κρατήσει με στοργή στις χούφτες του την καρδία μου.
… και να απειλούν, πως τα επόμενα θα είναι ίδια.
Οι ώρες περνούν και ‘ γω εδώ να σκέφτομαι εσένα… τον άγγελο που έχασα! Θυμάμαι κάποιος είχε πει, πως τα δάκρυα ομορφαίνουν το πρόσωπο και την ψυχή… και συνεχίζω να κλαίω!
Γιατί άγγελε μου, έγυγες τόσο απότομα;
Δεν πρόλαβα να βάλω το άστρο της καρδιάς μου στη δική σου, για να τη ζεσταίνει με τη λάμψη του. Κλείνω τα μάτια να σ΄ονειρευτώ και μαύρο σκοτάδι καλύπτει τις σκέψεις μου… εσύ πουθενά! Έδωσες την καρδιά σου αλλού και δεν τη βρίσκω! Νιώθω να χάνονται τα όνειρα μου, οπως ο πύργος του μικρού παιδιού στην άμμο, που χάνεται από τα κύματα!
Κοιμήθηκα με την ελπίδα να με πάρει ο Θεός πριν ζήσω άλλο πόνο ή να σ΄ ονειρευτώ και να έρθει η άνοιξη ξανά μες την ψυχή μου.
Ξυπνώ λαχανιασμένη στο μουσκεμένο μαξιλάρι… Είναι πικρό να αγαπάς, όπου δεν πρέπει… Κοιτώ το φεγγάρι και ψάχνω να βρω στο φως του το χαμένο μου χαμόγελο, που δεν προλαβα να του πω πόσο μου λείπει, κοιτώντας τον κατάματα.
Λένε, πως όλοι είμαστε άγγελοι… άλλα με ένα φτερό κάθε ένας κι έτσι ο μόνος τρόπος για να πετάξουμε ειναι να αγκαλιάσουμε ό ένας τον άλλον! Κι εγώ τρομάζω στην ιδέα, πως θα μείνω μονάχη στη γη, ανίκανη να πετάξω τώρα, που έχασα τον άγγελο μου!
Το μαύρο πέπλο, της νύχτας έφυγε και η μέρα κάνει τα πρώτα δειλά της βήματα… στην ψυχή μου, όμως, σκοτάδι και πόνος!
Φοβάμαι, πως για μένα η αυγή είναι ο θάνατος! Κι εύχομαι να ξημερώσει για να σε βλέπω απο ψηλά και να σου στέλνω, όσα δεν πρόλαβα στη γη να σου προσφέρω…
Συνεχίζω να κλαίω και η ευχή μου:
Να βρεις εσύ ότι αξίζει σ’ έναν άγγελο και ας μην έχει νόημα μακριά σου η ζωή, ο έρωτας, ο θάνατος!
Αφιερωμένο στον άγγελο… που έφυγε νωρίς!
Συμπεράσματα:
1. Μέγας είσαι Κύριε!! Τι απογοήτευση ήταν αυτή Θεέ μου;; Τι μαυρίλα;; Ντρεπομαι που το ξαναδιάβασα ένα πράγμα! Ή είμαι όντως υπερβολική ή κάτι άλλο συμβαίνει… και πρέπει να το ψάξω!
2. Το δεύτερο γράμμα δεν βρήκε ποτέ τον παραλήπτη του…** (δεν είχε και νόημα ίσως)… και το πρώτο που τον βρήκε τι κατάλαβε; Κληδωμένο κι αυτό στο μπαουλακι μου, να κάνει παρέα στο δεύτερο, είναι!!
3. Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι ο πλατωνικός έρωτας… ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΛΥ!!
4. Είναι περίεργο, πως μπορούν τα ανθρώπινα συναισθήματα να απογειωθούν και να πιάσουν πάτο σε λιγότερο από 24 ώρες (βλεπε:ημερομηνιά συγγραφής των 2 κειμένων)
5. Αν όντως ισχύει αυτό με τα δάκρυα και την ομορφιά, στις 14 Μαϊου πριν 3 χρόνια πρέπει να ήμουν πανέμορφη!! Κρίμα που δεν έκαναν οντισιόν για τη Miss Kόσμος εκείνη την μέρα… έχασα την ευκαιρία της ζωης μου!
5. Είμαι πολύ χαρούμενη, που διαβάζοντας τα παραπάνω διαπιστώνω πως έχω καιρό να πονέσω τόσο… (έχω έναν πονόδοντο βέβαια που με ταλαιπωρεί τώρα τελευταία , αλλά δεν πιάνεται! Μιλάω για συναισθηματικό πόνο… )
6. Όποιος δεν αξιολογεί τι κελεπούρι χάνει… ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΣΑΣ ΧΑΣΕΙ!
7. ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΜΑΥΡΙΛΑ!!! Σε όποιον αρέσουμε κύριε… ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ!!! Xαμογελάμε απο δω και πέρα γιατι ΜΑΣ ΠΑΕΙ, που λεει και ο φιλος Γιώργος!! Βέβαια, θα μου πείτε, θα έργαφα εγώ σήμερα αυτό το post, αν δεν είχα κλάψει κι ένα βράδυ;; ΌΧΙ!! Αλλά ως εκεί… it’s enough!
7. Μπορείτε να συνεχίσετε εσείς την λίστα συμπερασμάτων μετά την ανάγνωση αυτού του παραληρήματος! Για να δω…
** ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΠΑΡΑΝΟΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΩΝ ΕΧΩ ΝΑ ΔΗΛΩΣΩ ΠΩΣ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ ΤΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΛΕΞΑ ΕΓΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΔΩΣΩ… ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΧΑΘΗΚΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ!! ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΗΝ ΟΛΗ ΦΑΣΗ ΗΤΑΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ!!
Λένε πως στις μεγάλες στιγμές, στιγμές αγάπης και πάθους, ανακαλύπτεις και συ ο ίδιος τον εαυτό σου και κάνεις πράγματα, που δεν φαντάστηκες ποτέ ή δεν ήθελες να φανταστείς!
Μια τέτοια μεγάλη στιγμή ήταν τότε που σε γνώρισα…
… τότε που οι εφιάλτες χάθηκαν και ρόδα γεννήθηκαν στη θέση τους.
… τότε που μια ηλιαχτίδα φωτός άγγιξε και ζέστανε την παγωμένη μου καρδιά.
… τότε που άρχισε να μου αρέσει η μοναξιά γιατί ήσουν πάντα εσύ στη σκέψη μου.
… τότε που λησμόνησα τη συννεφιά γιατί στο βάθος της σχημάτιζα τη μορφή σου.
… τότε που ένιωσα, πως έλαμψε και για μένα το αστέρι, που τόσα βράδια εψαχνα στον ξάστερο ουρανό.
Πίστεψα πως ήσουν ο άγγελος, που έστειλε ο Θεός να με προσέχει, να με νοιάζεται και να με αγαπά!!! Σήκωσα τα μάτια και Τον ευχαρίστησα… ζητώντας να μην φύγεις ΠΟΤΕ!!
Το καλό μου αστροπελέκι με προσκάλεσε να συμμετάσχω σε ένα blogοπαίχνιδο σχετικό με βιβλία. Οι κανόνες είναι οι εξής:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.
Καθυστέρησα να παίξω για τους εξής 2 λόγους αφενός όσα κοντινά βιβλία έχω στη σελίδα 123 ακολουθώντας τους κανόνες του παιχνιδιού αυτά που έπρεπε να γράψω δεν ξεπερνούσαν την μια γραμμή (δεν θα ήταν ποστ αυτό… τηλεγράφημα θα ήταν) και αφετέρου το αμέσως κοντινότερο βιβλίο το είχε ο Σπίθας σπίτι του οπότε καταλαβαίνετε… ωσπου να γίνει η συνεννόηση και να έρθει τελικά στα χέρια μου χρειαστήκαμε ένα “Χ” διαστημα… Τα καταφέραμε όμως και αυτό έχει σημασία!! χιχιχι!!
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Αρχικά, το βιβλίο είναι το “Υ.Γ. Σ΄ αγαπώ!”. Πολλοί θα το ξέρετε, ενδεχομένως, από την ομώνημη ταινία που προβλήθηκε πρόσφατα στους κινηματογράφους… Για μένα βέβαια έχει λίγη περισσότερη σημασία αυτό το βιβλίο. Τέλος πάντων! Ανοίγοντας το κανείς στη σελίδα 123 και ψάχνοντας την 5η περίοδο διαβάζει το εξής:
“Οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν τι πίνουν!” και ακολουθούν οι επομενες 3 περίοδοι,
Ο Ντάνιελ την κοίταξε και χαμογέλασε. “Λέγεται Μπι Τζέι. Έπρεπε να δεις την έκφραση του μπάρμαν, όταν του το ζήτησα.”
Και έχω να προσθέσω τα εξής… 1. Φανταστείτε πόσο μικρότερο ήταν αυτό που θα έπρεπε να γράψω αν επέλεγα κάποιο από τα βιβλία πρώτης επιλογής μου και 2. Ξέρω πως από το απόσπασμα που επιτάσσει το παιχνίδι να γράψω δείχνει πως το βιβλίο μου είναι μπλιάχ ΑΛΛΑ είναι ΛΑΘΟΣ συμπέρασμα… σας διαβεβαιώνω!! Αυτά!! Αστροπελεκάκι μου ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση…
υ.γ. Μα, καλά δεν είναι πολύ όμορφος αυτός ο “Λεωνίδας” ή “Τζέρι” ή όπως τον λένε στην πραγματικότητα τέλος πάντων??? Τελικά το αποφάσισα… Μ΄αρέσουν οι Ιρλανδοί!!! Έναν Ιρλανδό στο 3, παρακαλώ!!! χιχιχιχι!!!
Με τη σειρά μου και γω θα ζητήσω να παίξουν στο παιχνιδάκι: Το elafini , o kaveiros, ο koulpa, το μικρό ανάλογο και η Ραλλού. Αν φυσικά δεν έχουν παίξει ήδη. Φιλιά σε όλους!!!!
Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά όμως… Φιλιά πολλά σε όλους!!! Με υγεία… 
)
