Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

IMG_4179

Εξεκίνησα και γω,
την Ιθάκη μου να βρω.
Εταξίδεψα πολύ,
με σχεδία απο χαρτί.

Πάνω γράφτηκαν πολλά,
όμορφα, άσχημα, καλά.
Άλλα σβήσανε με μιας
κι άλλα μείνανε θαμπά.

Στο κατάρτι της θα βρεις,
μια ψυχή δεμένη εκεί.
Τις σειρηνες προσπαθεί,
να αποφύγει όσο μπορεί.

Τι ταξίδι ήταν αυτό,
το γνωρίζω μόνο εγώ.
Τόσα κύματα ψηλά,
μα και νύχτες ξαστεριάς.

Κι όταν βρέθηκε η στεριά,
ήταν τόση χαρά.
Δεν το πίστευε η ψυχή,
πως ξανά ‘τανε λυτή.

Δίδυμα φεγγαρια εκεί,
φέγγαν μεχρι το πρωι!
Να χει η νυχτα μου σκοπό,
τα δυο μάτια που ποθώ.

Κι όταν τούτα τα μωρά
ήρθανε στην αγκαλιά,
στην Ιθάκη μου με μιας,
δώσανε άρωμα χαράς.

Θεε μ πόσο αγαπώ
κι εχω ανάγκη να το πω,
κάθε ανασα τους βαθιά,
όταν τα ‘χω αγκαλιά.

Κάθε σκίρτημα καρδιάς,
τους ανήκει τώρα πια.
Είναι το νόημα στη ζωή,
της Ιθακης μου η γιορτή.

Ταξίδια του νου

IMG_4156-1

Κλεινω τα μάτια κλειστα κι εσύ,
έλα να πάμε ταξιδι μαζί.

Κράτα το χέρι μου, είναι ενα θαύμα,
πως η ψυχή πετάει τα βράδια.

Φέρνει εμπρός μας κόσμους πολλούς,
χωρεύει μόνη σε τόσους ρυθμούς.

Κάνει να μοιάζουν τα παραμύθια,
σα να ‘τανε πάντα έτσι η αλήθεια.

Κάνει τους βάτραχους σα βασιλιάδες,
κι όλους τους λύκους να ‘ναι γιαγιάδες.

Άστο μυαλό σου να βλέπει πιο πέρα,
να δεις τι θα φέξει η επόμενη μέρα.

Να δεις ποιο «γοβάκι» θα σου χωρέσει,
και πόση αγάπη η καρδιά σου θ’ αντέξει.

Θα έρθουν οι «νάνοι» να σε φροντίσουν,
η κάποια «μάγισσα» τα βάζει μαζί σου;

Ότι και να ‘ρθει μη φοβηθείς,
μόνο μ’ αγάπη μπορείς να σωθείς.

Είναι το φίλτρο που όλα τα αλλάζει,
και το κακό ακόμα παραμυθιάζει.

Να δεις θα σου λείψουν αυτα τα ταξίδια,
που ελεύθερη η ψυχή κάνει τη νύχτα.

IMG_4091

Κοίταξα μέσα μου και βρήκα μια γειτονιά,
που μονο ομορφα λουλούδια φυτρωναν.
Ειπα να μπω να ψάξω τα πάλια,
μα οι πορτες όλες έξω τους με κλειδωναν.

Κι έτσι όπως έμεινα μονάχη να κοιτώ, βρήκα ένα ομορφο κυκλάμινο στο μάρμαρο.
Εσκυψα χάιδεψα το μίσχο του να δω,
αν θα λυγίσει απο της καρδιας το βάσανο.

Τότε νεράιδα έγινε αυτό,
φουστάνι φόρεσε το άνθος της.
Και μου ‘πε στο αυτι κρυφά,
πως το χαμόγελο μου είν’ το πάθος της.

Δεν επαψα και γω ποτέ λοιπόν,
το γέλιο να χαρίζω ετσι απλόχειρα.
Και δεν ζητώ απο κανένα πίσω όλο αυτο,
να μου το δώσει ούτε στα όνειρα!!!

Φίλοι παντού….για πάντα!!!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/ea4/1850097/files/2014/12/img_1634-0.jpg

Είναι ετούτες οι στιγμές που μέσα πλημμυρίζεις, όμορφα συναισθήματα και θες να τα κρατήσεις.

Είναι ετούτες οι στιγμές που το μικρό παιδί σου, που ζει βαθιά μες την καρδιά, σου λέει «ξεκουνήσου»!

«Δεν είναι η ζωή μέρες πολλές, καμμία να μην χάσεις δώσε στους γύρω σου χαρά κι αγάπη θα χορτάσεις!»

«Να μη φοβάσαι να εκτεθείς, να λες αυτά που νιώθεις και όσοι το αξίζουνε στο πλάι σου θα τσο ‘χεις!»

Και έπειτα το παιδί αυτό κρύφτηκε στα λιμέρια, που μέσα στην καρδούλα μου πετάνε περιστέρια.

Κι έμεινε εκεί κρυφα κρυφα, να βλέπει πως τα πάω κι όταν ξεχνάω να το πω φωνάζει «σ αγαπάω»!

Δεν ξέρω πώς μπορεί αυτό, μπούμερανγκ να γυρίσει αλλά συναίσθημα όμοιο δεν εχω ξανα ζήσει.

Είναι συναίσθημα όμορφο να βλέπεις γύρω τύπους, να κλείνεις τα ματάκια σου και να τους χρήζεις φίλους.

Κι αν κάποιος τύχει απ αυτούς, στο τέλος να προδώσει, κράτησε τα πιο όμορφα που είχε να σου δώσει!

Κάτι σε δίδαξε κι αυτός, πρέπει να είσαι εγνώμων & και την «αποζημείωση» στη δίνει μόνο ο χρόνος!!

26/12/14
Αφιερωμένο!!!!

Να μην φοβάσαι να αγαπάς,

ας την καρδιά να σε μάθει να πετάς!

Είναι πρωτόγνωρο να μπορέσεις να δεις,

μέσα από τα μάτια του, αυτά που νιώθεις και συ!

Είναι ένα αίσθημα εφηβικό,

που έχει αξία όσο ο χρυσός!

Αξία που τώρα, δίνει νόημα στη ζωή

και αύριο θα κάνει τη ζωή σου πιο σοφή!!

Κλείσε τον έρωτα, που νιώθεις καλά,

μέσα στις χούφτες σου, όσο μπορείς τρυφερά!

Άστον να ανθίσει, όπως θέλει αυτός

και το λουλούδι του χάρισε του το, εμπρός!

Αν το χαρίσεις θα δεις ξαφνικά

χρώματα, αρώματα να ξεχύνονται ´κει δα…

Άστα να χαϊδέψουν την κάρδια σου απαλά,

τώρα πουν την έμαθες να αγαπά!

Είναι στολίδια που κάνουν μια ζωή,

πέρα για πέρα Αληθινή…

Διώχνουν τους φόβους,

μαρτυρούνε πως ζεις

και πως παίρνεις τα ρίσκο,

που σου έχουν γραφτεί!!!

Είναι απο τις εμπνεύσεις της στιγμής, για ανθρώπους που αγαπώ και νοιάζομαι και που μπορούν να επηρεάζουν και να μπερδεύουν όμορφα τις λέξεις στο μυαλό μου…

Λιονταράκι μου καλωσήρθες στον παράξενο κόσμο των ερωτευμένων…

 

Aπο Αθήνα, Γύθειο, Επίδαυρο, Κινέτα, Στενή……

Δρόμοι που ταξιδεύουν μια αγάπη….

Μια σιωπή που μας δένει….

Ένα δάκρυ που ζεσταίνει την καρδιά….

Και ένα τραγούδι που μιλαέι για μας….

 

p.s. Αυτό που μας δένει εμάς – Ελένη Πέτα

 

Ζωή του χτές…

Τρέχουν οι μνήμες κι ο χρόνος περνά….

Πρόσωπα νέα, μα και παλιά…

Παίρνουν ή αφήνουν κομμάτια ψυχής, που τους χαρίζεις με αγάπη εσύ…

Δεν είναι μάταιο κι ας λες πως ξεχνάς, να ψάχνεις και λίγο  στο μπαούλο της καρδιάς…

Είθε να βρίσκεις ¨μαριονέτες¨ εκεί, που κάποτε παίζαν στην δικιά σου αυλή.

¨Μαριονέτες¨, που σ’ έκαναν να αγαπάς και άλλοτε έφερναν συννεφιά στην καρδιά…

Κούνα τες λίγο και αμέσως θα δεις τη δικιά σου ζωή, να γεννιέται ευθύς…

Είναι ευχή… Ποτέ μην ξεχάσεις μια ζωή που στο σήμερα, θες δε θες, σ΄έχει φτάσει!!!