Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Διάφορα’ Category

 

Aπο Αθήνα, Γύθειο, Επίδαυρο, Κινέτα, Στενή……

Δρόμοι που ταξιδεύουν μια αγάπη….

Μια σιωπή που μας δένει….

Ένα δάκρυ που ζεσταίνει την καρδιά….

Και ένα τραγούδι που μιλαέι για μας….

 

p.s. Αυτό που μας δένει εμάς – Ελένη Πέτα

 

Read Full Post »

accounting_lesson_by_phuongmi

Τελικά το αποφάσισα… δεν με αγχώνει η δουλειά (όχι μόνο αυτή τουλάχιστον), με αγχώνει, που με βλέπω να εθίζομαι σε αυτή. Με αγχώνει που χτίζω μια ζωή μέσα στο άγχος, που κλείνω 12ωρο στο γραφείο και αν δεν με τραβίξει κάποιος δεν λέω να φύγω, που και όταν φεύγω από την δουλεία το μυαλό μου μένει πίσω, που η διάθεση μου για τα πάντα είναι συνεχώς πεσμένη, που έχω χάσει την δημιουργηκότητα και την εμπνευσή μου για πράγματα που με ταξιδεύουν και που τώρα, το πρωϊ της Κυριακής, αγχώνομαι γιατί δεν πήγα και χτες στη δουλειά ενώ θα μπορούσα και σχεδιάζω τρόπους για να βρεθώ όσο πιο νωρίς γίνεται στο γραφείο, αν είναι δυνατόν και από σήμερα το βράδυ, για να διευθετήσω κάποιες εκκρεμμότητες και να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, γιατί η μέρα δεν θα μου φτάσει πάλι αύριο. Το αποκορύφωμα της αποχαύνωσης μου, που δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω, είναι όταν πριν καμιά βδομάδα στο αμάξι πήγα να πάρω τηλέφωνο το Λενάκι για να της ευχηθώ και στον κατάλογο του κινητου αντί να πληκτρολογήσω το όνομα της  πληκτρολόγησα τη λέξη «φορτωτική»!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δηλαδή, ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου πει πως καταφέρνουν οι υπόλοιποι λογιστές και έχουν προσωπική ζωή???? Πώς στο καλό προλαβαίνουν να τα κάνουν όλα, να μην αγχώνονται και να μην πονοκεφαλιάζουν??? Υπάρχει σχετική συνταγή γιατρέ???

Υ.Σ. Θέλω να ευχηθώ αν και κατόπιν εορτής ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!! Με υγεία!! Ούτε ένα γιορτινό post-άκι δεν κατάφερα να ανεβάσω! 😦 Έτσι για να περάσει και από την δικιά μου γειτονιά το πνεύμα, βρε αδελφέ!!

Read Full Post »

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Τον ονειρεύτηκα

Τον περίμενα

Τον υποδεχτηκα

Τον αγαπάπησα

Και να που ήρθε η ώρα να διαλέξω για αυτόν και επίσημα ένα όνομα. Το «μυστήριο» θα λάβει χώρα στην γειτονία της φαντασίας στη Λιλιπούπολη, το βράδυ της Κυριακής 9 του Νοέμβρη!! Σας περιμένω όλους!! Μετά την τελετή θα σερβιριστεί νανογλυκό!!

Τον γνωρίσατε ως Σπίθα (ένα παρατσούκλι που γεννήθηκε, γιατί έλαμψε ξαφνικά σαν πυροτέχνιμα στη ζωή μου και απο τότε τη γεμίζει με σπίθες εκπλήξεων), πέρασε ο καιρός της «βρεφικής» ηλικίας όμως και ήρθε η ώρα να δώσω σε αυτό το «παιδί» που δεν αφήνει να σβήσει ό,τι έχω μέσα μου παιδιάστικο, ένα επίσημο όνομα!!! Και το όνομα αυτού… Ζουμπάς!! Ασυνηθίστο εε??? Και όμως υπάρχει…γιορτάζει κάθε βράδυ που κλείνω τα μάτια και χάνομαι σε κόσμους μαγικούς και περίεργους… κάθε βράδυ που συναντώ τα όμορφα και τα άσχημα της φαντασίας… στα μακρινά ταξίδια της περιπλάνησης, σε χώρες ιπποτών και δράκων… τότε που σφίγκω το χέρι μου και φωνάζω ντιριγκόυ-ντιριμπάι και το γλέντι αρχινάει με χωρούς αλλιώτικους για να σβήσει με το πρώτο φως της ημέρας!!! Αυτός λοιπόν είναι ο Δικός μου Ζουμπάς!!! Ζουμπάδες όμως υπάρχουν πολλοί!! Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας αφήσουμε την Γιολάντα Τσιαμπακαλου( Sadahzinia) να μας διηγηθεί την ιστορία αυτόν τον περίεργων πλασμάτων…

Κάποιες φορές τα όνειρα γίνονται εφιάλτες.
Κρύβονται κάτω απ’ το κρεβάτι
ή κουνάνε τις κουρτίνες για να μας φοβίσουν.
Δύσκολα τα πράγματα! Και ποιος να σε πιστέψει;
Ευτυχώς, που υπάρχουν οι Ζουμπάδες!
Κάτι μικροκαμωμένα, μαλλιαρά και γελαστά πλασματάκια.
Οι Ζουμπάδες είναι οι φύλακες των ονείρων σου.
Ζουμπάνε, ζουλάνε και σκάνε όλα τα κακά όνειρα από τον ύπνο σου.
Αν τους φωνάξεις με τη μαγική λέξη θα έρθουν στη στιγμή:
«Ντιριγκόου Ντιριμπάι»
Προς το παρόν βρέθηκαν στη χώρα της φαντασίας,
γιατί νομίσαν πως τα παιδιά δε τους θέλαν πια.
Άραγε φτάνουν οι φίλοι τους,
φτάνει μια λέξη μαγική, μια μυστική συνταγή
για να ‘ρθουν πίσω στη γη;
Ή πρέπει λίγο να θες κι εσύ;

http://www.sadahzinia.com

Εύχομαι η θέληση όλων σας να «γεννήσει» πολλούς Ζουμπάδες σ’ αυτόν το κόσμο… για να κάνουν τα όνειρα μας όμορφα και ζωντανά!!

Αν σας άρεσε το νανογλυκό τη συνταγή θα την βρείτε στο βιβλίο της Γιολάντας Τσιαμποκαλου με τίτλο «Ντιριγκόου-Ντιριμπάι», Εικονογράφηση: Χρήστος Δήμος, ΙΒΑΝ:960-03-3698-9, Εκδόσεις: Καστανιώτη

Ένα πολύτιμο δώρο από τον Ζουμπά μου που με κάνει να νιώθω παιδί...

Ένα πολύτιμο δώρο από τον Ζουμπά μου που με κάνει να νιώθω παιδί...

Read Full Post »

Έλα πάρε με
μες στο βυθό σου να βρεθώ
ν’αγαπηθώ να λυτρωθώ
Έλα πάρε με
στα γαλανά σου τα νερά
δώσε στα όνειρα φτερά.

Έλα πάρε με
σ’ άλλα ταξίδια μακρινά
στου δειλινού τα μενεξιά
Έλα πάρε με
δώσε μου αίμα και μιλιά
σε χρυσαφένια ακρογιαλιά.

Έλα πάρε με
εκεί που το κορμί λυγάει
εκεί που το κορμί γελάει
Έλα πάρε με
και θεϊκός μου γίνε στίχος
που τον χορεύει ο ρυθμός
κι ο ψάλτης ήχος.

Αφιερωμένο εξαιρετικά… κάθε λέξη, κάθε στίχος… Έλα πάρε με… Στα γαλανά σου τα νερά, να κάνουμε μαζί βουτία!!!  Δώσε στα όνειρα φτερά,  για να πετάξουμε μακριά!! Σ’ ευχαριστώ!!!!

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ σε όλους!!! Ερωτευμένους και μη!!!! 😛
Υ.Σ. Γιάννης Χαρούλης, φωνή που με ανατριχιάζει… με αγγίζει και με συγκινεί… Respect!!!!

Read Full Post »

Τα 4 χρόνια πέρασαν με την σκέψη πως τα καλύτερα έρχονται… πως θα έρθει αυτή η ευλογημένη στιγμή που τα βιβλία θα κλείσουν μια για πάντα…. και το πτυχίο σαν άλλο «συγχωροχάρτι» θα μου δώσει άφεση αμαρτιών και θα με αφήσει να απολαύσω αυτά που στο δικό μου μυαλό σημαίνουν ΖΩ…. θα πηγαίνω το πρωί στη δουλειά χαλαρά… θα επιστρέφω το απογευμα, θα πετάω βιαστικά βιαστικά τα παππούτσια στην άκρη, θα κάνω ένα ντουζ και μετά θα ξεκινάει η ζωή της Fira για την Fira…  με το ράδιο να παίζει σταθερα δίεση, την κούπα με τη ζεστή σοκολάτα στο πλάι και το laptopaki στα πόδια θα σερφάρω σε γειτονιές γνώριμες και αγαπημένες!!! Και τώρα που ο καιρός χειμώνιασε…. που η καφετιέρα ξαναβγήκε από το ντουλάπι, που επιτέλους έχω το δικό μου laptop, που τα βιβλία ένα ένα κλείνουν, που έκανα τα δικά μου σχέδια για έναν χειμώνα όπως το φανταζόμουν, όλα αλλάζουν… και στο μυαλό μου έρχεται η σοφή κουβέντα της κουμπαρούλας μου… «Κουμπάρα, όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει!!» Παράπονο δεν έχω, γέλασε θετικά στην περίπτωση μου… αλλά είχα ήδη αρχίζει να ζω πλατωνικά τα δικά μου σχέδια και ξέρετε πως είναι όταν σε ξεβολεύουν από τον παλιο γνωριμο «καναπέ» σου και το συννεφάκι από πάνω σκάει. Βρέθηκα ξαφνικά σε μια νέα άβολη για μένα «καρέκλα»… που γρήγορα το ξέρω θα γίνει «δική» μου, αλλά μέχρι τότε μόνο αγχος, πονοκέφαλο και τις μπόρες να με βρίσκουν εκλοβισμένη στην πλατεία Κυψέλης, βλέπω στο προσκήνιο!!! Μήνας μπερδεμένος, γκαντέμικος (κυρίος για το σόι μας), με τρέξιμο, μέτωπα και εμπόλεμες ζώνες παντού… ο μήνας των αλλαγών!! Κάνε Θεέ μου αν τελειώσει μια ώρα αρχίτερα και να μπούμε σε μία σειρά!!! 🙂

Read Full Post »

… έρχεται το «τίμα την επιστήμη σου»!!! Έτσι σαν εκκολαπτόμενη λογίστρια είμαι φειδωλή με τα έξοδα!! Συνήθως προβαίνω μόνο στις απαραίτητες αγορές… και σ΄ αυτές μετά από σκέψη και ζύγισμα… Και ναι, μπορώ να κυκλοφορώ με λεφτά και ενώ θα βγω βόλτα στα μαγαζιά και να γυρίσω πίσω με ακριβώς το ίδιο ποσό!! Θεωρώ αδικαιολόγητες τις αγορές διακοσίων ειδών και χρωμάτων ρούχων και αξεσουάρ, και κυρίως όταν γίνονται μαζικά… όπως συνηθίζει η αδελφή μου και έχει 55 πανωφόρια, 650 ζευγάρια παπούτσια, 480 τσάντες καμιά 20 ρολόγια…(τα νούμερα είναι υπερβολικά)!! Απαπα!! Σπατάλες μου φαίνονται εμένα αυτά!! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΗ!! Ξεκίνησα το πρωί να πάω στο γιατρό… ο κύριος γιατρός είναι του ταμείου οπότε και δεν θα χρειαζόμουν χρήματα, ωστόσο πήρα μαζί 50 επιπλέον ευρωπουλάκια γιατί ποτέ δεν ξέρεις!! Τα 50 ευρώ ήταν από το Backup, που σημαίνει πως έπρεπε να ξοδευτούν μόνο στην περίπτωση που τα χρειαζόμουν στον γιατρό!! Άλλωστε το πρόγραμμα εξόδων είχε πλαφόν 15 ευρώ για ξόδεμα μέχρι την Κυριακή… ούτε λεπτό παραπάνω!! Πάω στο γιατρό, λοιπόν, και φεύγω χωρίς να χρειαστώ το 50αρικο!! Ωραία λέω θα επιστραφεί σώο στη θέση του!! Αμ δε??? Περνώντας από την συνοικιακή αγορά έπεσε το μάτι μου σε ένα ρολόι… δεν ήταν του στυλ μου και απορώ πως μου έκανε κλικ… λέω ας ρωτήσω τιμή από περιέργεια! 25 ευρώ μου λέει η πωλήτρια! Μάλιστα! Η συνείδηση του Σκρουτζ μίλησε μέσα μου τότε και είπε… «Πολλά!! Σιγά το ρολόι! Σήκω φύγε!» και πριν προλάβω να κάνω στροφή και να φύγω ακούω την πωλήτρια… «Πέρασε και μέσα κοπελιά, έχουμε μεγάλη ποικιλία»!! Μπήκα, λοιπόν, γιατί με το θέμα της άρνησης (σε θέματα που χωράει δεκτικότητα) έχουμε ένα πρόβλημα! Και άρχισα να χαζεύω… έντονα χρώματα, μεγάλα, μικρά, με στρας, χωρίς στρας… είχε ένα σωρό τέλος πάντων!! Με τα πολλά είπα θα το πάρω… και έμεινα σταθερή στην πρώτη μου επιλογή!! Και ανοίγω το πορτοφόλι… νατος πάλι ο Σκρουτζ… «Καλά πλάκα μας κάνεις? Με 15 ευρώ θα αγοράσεις ρολόι αξίας 25??», «Θα πάρεις από τα backup?», «Θα πέσεις τόσο χαμηλά?», «Που είναι οι αρχές που σου δίδαξα??»…. τον αγνόησα και πήρα το ρολόι!! Μετά, βέβαια, πέρασα μια κρίση του τύπου: «Μπάααα τσάμπα λεφτά!! Ψεύτικο θα είναι!! Άσε που είναι και κάπως μεγάλο για το χέρι μου!! Και πολύ εκκεντρικό!! Αφού δεν τα φοράω εγώ αυτά!!»…. τώρα πια σαν να το συνηθίζει το μάτι μου και ψάχνω να δω από που θα κόψω για να συμπληρώσω το backup την επόμενη βδομάδα!! 🙂

Και το περίφημο ρόλοι για το οποίο έγινε λόγος ποζάρει παρακάτω…

Read Full Post »

«Φεύγω», «Θα μου λείψεις», «Περνάω τέλεια», «Είναι πανέμορφα»… οι λέξεις του άλλου.

«Φοβάμαι», «Σκέφτομαι», «Προβληματίζομαι», «Στεναχωριέμαι», «Μου λείπεις»… οι δικές σου.

Ή πιο απλά, δεν συμβάλλεις εσύ σε αυτή του τη χαρά… δεν είσαι στίχος σε αυτό του το τραγούδι… μένεις απ’ έξω θεατής, σα να ζεις δυο ζωές!

Ένα τραγουδάκι που άκουσα το πρωϊ στο λεωφορείο και με άγγιξε!!

Read Full Post »

Older Posts »