Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ευλογημένη γη’ Category

Όντας σε μια φάση που χρειάζομαι απεγνωσμένα ξεκούσαση για μην «χάσω την ισορροπία και πέσω», περιμενα πως και πως την προηγούμενη Κυριακή. Έιχα μια πρόσκληση από αγαπημένο πρόσωπο για φαγητο και γέλια και μιας και είχα «ξαναπαίξει το έργο» ήξερα πως ήταν αυτό  που χρειαζόμουν για να φορτίσω τις μπαταρίες μου από τα χαμόγελα γνωστών και αγνώστων. 🙂 Ωστόσο μια αναπάντεχει εξέλιξη ήρθε να «ταράξει» ευχάριστα το προγραμμά μου. Διπλό εισιτήριο για Tήνο από την κουμπάρα μου. Το συζητούσμε καιρό και φρόντισε εκείνη να γίνει και πραγματικότητα, μιας και οι δύο είχαμε ανάγκη να ξεφύγουμε. Και ξεφύγαμε!!!!! Ξεκινήσαμε πρωί πρωί του Σαββάτου με το πλοίο Ιθάκη, και μεσοπέλαγα βρήκα και τον Οδυσσέα μου… χιχιχιχιχιχι!!! (Σπίθα μην πανικοβάλεσε ήταν μόλις 2 χρόνων, δεν κινδυνεύεις!) Ήταν ένα πιτσιρίκι που καθόταν στο διπλανο τραπέζι, ήταν η «μασκότ» μιας μεγάλης παρέας, που ερχόταν από μακρια για να προσκηνήσουν τη Μεγαλόχαρη. Πολύ γρήγορα εκλεψε και τη δική μας προσοχή με τα νάζια του και αφότου συστηθηκαμε  βρήκε ο μικρός τον άνθρωπό του… ετρεχε συνεχώς από μακρια με ανοιχτά τα χερακια του και έπεφτε στην αγκαλιά μου. Ακουραστός και κατα έναν περίεργο τρόπο ακούραστη και γώ. Λες και χανόταν κάθε ίχνος από την κουραση της εβδομάδας, κάθε φορά που ακομπούσε το κεφαλάκι του στον ώμο μου και μου χτηπούσε στοργικα την πλάτη με το μικρό του χεράκι! Το ταξίδι με αυτά και μ’ αυτά πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Χωριστήκαμε (προσωρινώς) με τον Οδυσσέα μου και πήραμε τον δρόμο για τα δωμάτια. Εκεί κάπου φλέρταρα έντονα με το κρεβάτι αλλά τελικά δεν ενέδωσα. Πήγαμε βόλτα στο νησί και το απόγευμα στην Παναγία να προσκυνήσουμε! Γενικά η μέρα πέρασε ξεκούραστα… δεν κάναμε τίποτα το εξεραιτικό αλλά για πρώτη φορά ένιωσα να απολαμβάνω και την παραμικρή λεπτομέρεια, από την θέα που είχαμε τρώγοντας σε ένα ταβερνάκι μέχρι και τον περίπατο στα μαγαζάκια της πολης. Απίστευτο το πόσο ευχαριστήθηκα ακόμα και τις εξουθενοτικές περατζάδες της κουμπάρας μου… χιχιχιχιχιχιχιχι!!! (Σοφάκι ήμαρτον! Όχι άλλο ποδαρόδρομο!!! 🙂 ) Και χωρίς να το καταλάβουμε ήρθε το μεσημέρι της Κυριακής και η στιγμή της επιστροφής. Κάνοντας, λοιπον, μια τελαυταία βόλτα στο δρόμο της Ευαγγελίστριας για πολλοστή φορά, έπεσε το μάτι μου σε μια βιτρίνα ιδιαίτερη, που κάπου εκεί ξεχώριζαν και κάτι νεράϊδες! «Εδώ είμαστε», είπα στην κουμπάρα και μπήκα  μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη!!! Η ευχάριστη παρουσία της Χριστίνας(ιδιοκτήτρια του καταστήματος), η κοινωνικότητα της, το εξαίσιο γούστο της και η λατρεία της γι’ αυτό που κάνει ήταν τα «Ατού» της, που συνέθεταν μια παραμυθένια εικόνα στο μαγαζί. Ένα μαγαζί που σου έδινε την αίσθηση της φιλοξενίας σε έναν προσωπικό πάνω απ΄όλα χώρο, που μπορούσε να ταξιδέψει τους μεγάλους και να ενθουσιάσει τα παιδιά, μιας και κάθετι ήταν επιλεγμένο από την ίδια, στην προσπάθεια της να αναβιώσουν τα αυθεντικά πραγματικά παιχνίδια από γνήσια υλικά όπως το ξύλο και το χαρτί, όπως μας είπε χαρακτηριστικά, που υπήρχαν στην εποχή των γονιών μας και δυστυχώς σημερα εκλείπουν! Κάθε γωνία του μαζαγιού είχε κάτι να σου δώσει…δεν υπήρχε χώρος κενός… εμένα φυσικά που με έχανες που με έβρισκες ήμουν στην νεραϊδογωνιά όπου είχαν στήσει γλέντι μοναδικές αέρινες φιγούρες… η επιλογή ήταν δύσκολη… αν ήταν στο χέρι μου θα τις είχα πάρει όλες. 🙂 Αρκέστηκα σε μια… τα «βαφτίσια» της οποίας έγιναν εν πλώ με το Ιθάκη πάλι, από τη φαμίλια του Οδυσσέα μου, με τους οποίους έτυχε να ταξιδεύουμε πάλι μαζί και «κουμπαριάσουμε» κιόλας! Και το όνομα αυτής Σαββίνα, η συντέκνησα έδωσε το όνομα του άντρα της που είχε μείνει στην Κρήτη και δεν μπόρεσε να έρθει μαζί τους στην Τηνο. χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι! Γελάσαμε πολύ και ανακαλύψα πως χαμόγελα μπορείς να εισπράξεις ακόμα και απο έναν ξένο, πως τελικά ο κόσμος μας δεν είναι αυτό το απρόσωπο που αντιμετωπίζω καθημερινά, είναι χαμόγελα μικρών και μεγάλων που έχουν τη δύναμη να τα χαρίζουν σε γνωστούς και άγνωστους και να φωτίζουν τις μέρες μας!! Ευχαριστώ πολύ την κουμπάρα που μου έδωσε την ευκαιρία να ξεφύγω, τον Οδυσσέα για κάθε του αγκαλιά, την οικογένεια του που έκαναν το ταξίδι μας ευχάριστο και φυσικά την συντέκνισα για την συντεκνιά!!! Επιφυλάσσομαι να κατέβω Κρήτη για να γνωρίσει και ο σύντεκνος το νεραϊδοβαφτηστήρι του!!! χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι!!! Καλό σαββατοβραδο σε όλους!!

Υ.Γ. Το σχετικό φωτογραφικό υλικό από αυτη την αποδραση, θα αναρτηθεί μεσα στη βδομάδα γιατί η μηχανη είναι ακόμα «όμηρος» της αδελφής μου στη Θεσσαλονίκη!! 🙂

Advertisements

Read Full Post »

Αυτή η περίοδος είναι περίεργη… Τρακαρίσματα, ορκωμοσίες, πτυχία, εκδρομούλες, τραπέζια σε φίλους, συμβόλαια με Ζevasoft και Softex(καθότι μπήκε και η άνοιξη και τη γιορτάζουμε με ρινίτιδες και επιπεφυκίτιδες κάθε χρόνο) χαρές και λύπες!!! Λείπει κάτι απαραίτητο όμως… Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ!! Και θα μου πείτε γιατί πότε είχες διάθεση για διάβασμα εσύ και σου έλειψε τώρα?? Και θα σας πω ΣΩΣΤΑ!! ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ!!! Τώρα όμως πρέπει να τη βρω…. βλέπετε ορκίστηκε η πρωτότοκη και τώρα ήρθε η σειρά μου… και το κακό είναι ότι έχει αρχίσει να διαδίδει η (κλασσική ελληνίδα) μάνα ότι θα το πάρω το Σεπτέμβρη και γω!! Έχω βαρεθεί να ακούω τον ακόλουθο διάλογο: -«Οοοοο! Μάθαμε ορκίστηκε η μεγάλη σου! Συγχαρητήρια!! Άντε και στα επόμενα!» – «Ευχαριστώ!!! Ευχαριστώ!! Να τώρα ετοιμάζεται και η μικρή μας, να το πάρει το Σεπτέμβρη!!». Απο δίπλα, βέβαια, εγώ σκουντάω, τσιμπάω, σπρώχνω τίποτα η μάνα όμως!! Εμ… έτσι πληρώνονται οι επιπόλαιες δηλώσεις του τύπου: «Τι θες ρε μάνα πιά?? Το Σεπτέμβρη θα το έχω το χαρτί!!», προς αποφυγή της μόνιμης γκρίνιας πρωί, μεσημέρι, βράδυ!!! Και βρίσκομαι τώρα εγώ με αποθέματα διάθεσης για διάβασμα ΜΗΔΕΝ και καλούμαι να βγάλω ύλη για 7 μαθήματα!! Οϊμέ οϊμέ… Πως θα στρώσω κώλο Παναγία μου?? Και καλά μέχρι τώρα είχα να λέω ότι με αποσπά ο Σπίθας… που τρέχουμε από δω και από εκεί για καφέδες!! Έλα που έφυγε και αυτός σήμερα(άλλο δράμα πάλι αυτό) και αλλαγή δεν είδα. Τώρα λέω δεν μπορώ να συγκεντρωθώ γιατί μου λείπει!!! Τρομάρα μου… στο κοφίνι δεν χωρώ, στο καλάθι περισσεύω!! Και μέσα σε όλα πήρα και 2 κιλά(μπορεί και τρία)………. και με πιάνουν οι μαύρες μου και χάνω και την λιγοστή διάθεση που μόλις είχε αρχίσει να σκάει μύτη δειλά δειλά!! Ουυυυυυυφφφφφφ……. ΤΕΛΟΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ!!!

Για το Καρπενήσι σας είπα??? Δεν σας είπα! Το έχουμε καθιερώσει πια , λοιπόν, με το Σπιθα και μια φορά πριν και μετά από κάθε εξεταστική πάμε για «φόρτιση»!! Προς το παρόν οι επιλογές των προορισμών έγιναν καθόλα δημοκρατικά(αφού δεν έφερνε αντιρρήσεις, δημοκρατικά δεν λέγεται??) και πηγαίναμε εκεί που ήθελα εγώ!! Παίρναμε τα βουνά και τα λαγκάδια κοινώς!! Αυτή τη φορά πήγαμε τριήμερο στο Καρπενήσι!!! Την επιλογή του ξενοδοχείου την έκανα εγώ καθότι ο κύριος ήταν (πάλι) σε υπηρεσία. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε η επιλογή μου… συμπαθητικά ήταν! Μείναμε σε ένα χωρίο έξω από το Καρπενήσι, στο Νόστιμο! Απίστευτη φυσική ομορφιά!! Γεμάτο έλατα που μόλις είχαν πετάξει τα καινούρια κλαράκια τους, πλατάνια καταπράσινα και ένα ρυάκι δίπλα από το ξενοδοχείο να κελαρύζει συνεχώς! Το καλύτερο όμως ήταν ο τρόπος που ξυπνούσα… κάθε πρωί κάπου στις 6 άνοιγα τα μάτια(μετά τα ξαναέκλεινα εννοείται) και άκουγα μια ασυνήθιστη «βουή» που με μεγάλη μου χαρά κατάλαβα γρήγορα πως είναι τραγούδια από πουλιά!! Μια ευχάριστη παύση από την ζωή στην γκρίζα πόλη που μας ξεκούρασε… αυτό είναι σίγουρο!!

Το Νόστιμο που μας φιλοξένησε…

Τα φρέσκα κλαράκια σα στολίδια στα έλατα…

Καταπράσινα τοπία…


Παντού λουλούδια ανθισμένα…

Η πλατεία του Μεγάλου Χωριού…

Read Full Post »

H ώρα είναι 7 το απόγευμα, έχουμε διακοπή ρεύματος και ο Σπίθας προσπαθεί με το φώς του φαναριού να ανάψει το τζάκι…(εγώ έχω χουχουλιάσει κάτω από το πάπλωμα και προσπαθώ να αποτυπώσω με λέξεις αυτό που ζούμε απο χτες… να δω για πόσο θα αντέξει ακόμα η μπαταρία στο laptop). Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Εδώ και πολύ καιρό ψάχναμε δωμάτια με το Σπίθα για να αποδράσουμε στις Απόκριες… Πρώτος στόχος Παύλινη Φθιώτιδας. Μικρό χωριό σε υψόμετρο 1300 μέτρα, με εξαιρετικές συστάσεις από φίλους και γνωστούς. Για κακή μας τύχη όμως και οι 2 ξενώνες του χωριού ήταν κλεισμένοι εδώ και καιρό. Επόμενοι στόχοι Καρπενήσι, Ελάτη Τρικάλων, Ορεινή Ναυπακτία, Πήλιο… το ένα απορριπτόταν μετά το άλλο και αφού κάναμε χρυσή την ΤΙΜ και τον ΟΤΕ και αρχίσαμε να βλέπουμε με άλλο μάτι την ιδέα του να περάσουμε στ σπίτια μας το Σαββατοκύριακο μου ήρθε μια φαεινή ιδέα… ΝΑ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ!!!

Ο Σπίθας για να είμαι ειλικρινής ξενέρωσε στο πρώτο άκουσμα… Εμ, βέβαια…. Αν δεν ταξιδεύουμε τουλάχιστον 3 ώρες – να πιαστεί ο κώλος μας βρε αδελφέ – δεν είναι ταξίδι, είναι βόλτα για καφέ!! Και έτσι οπώς πάτησα «Καλάβρυτα» στο google με έστειλε σε μια πράσινη σελίδα.

Κτήμα Φωκαέων έγραφε ( http://cherryland.gr ). Πάτησα είσοδος και έμεινα να χαζεύω. Δεν ήταν καμία φανταχτερή ιστοσελίδα, με περίεργα εφέ και χρώματα αλλά αρκούσαν δύο λέξεις για να με κάνουν να χαζέψω και να ενθουσιαστώ… «Το Σπίτι της Νεράϊδας»… Πέφτει σύρμα κατευθείαν στον Σπίθα, του δίνω link, τηλέφωνα κτλ. Τελικά μετά από 300 τηλέφωνα με την ιδιοκτήτρια κλείσαμε για δύο μέρες το σπίτι του κυνηγού.

Τα καλύτερα όμως ήρθαν όταν φτάσαμε. Μετά την ήττα του καμένου τοπίου που αντικρίσαμε αναβαίνοντας για Διακοφτό φτάσαμε στο κτήμα. Βγήκε να μας υποδεχτεί η Σουζάνα… μια χαμογελαστή παρουσία, πρόσχαρη και εξυπηρετική όπως ακριβώς και στην τηλεφωνική μας επικοινωνία. Μας οδήγησε σε στο σπιτάκι μας και μας είπε ότι το ρεύμα θα ερχόταν στις 8. Δεν μας ξενέρωσε καθόλου το σκηνικό… αντιθέτως του Σπίθα γελούσαν και τα αφτιά του… ΘΑ ΑΝΑΒΕ ΤΟ ΤΖΑΚΙ!!!! Πήγε να πάρει τα ξύλα και εγώ έκανα μια βόλτα στον κήπο ανάμεσα στις κερασιές , παίρνοντας βαθιές ανάσες … αχ, αυτή η μυρωδιά… -καμένα ξύλο, σε ένα περίεργο συνονθύλευμα με την μυρωδιά από τα ζώα(κάτι κότες σαν γαϊδούρια.. τι σου είναι οι αλανιάρες ε??)- με ταξίδευε 10 χρόνια πριν σε μια άλλη αυλή, στην αυλή της γιαγιάς ! Προχώρησα πιο κάτω και αντίκρισα μια όμορφη λιμνούλα με κάτι χήνες να πλατσουρίζουν στα νερά της. Ο ήλιος της μέρας χανόταν και το ρεύμα ακόμα να έρθει. Αργά το βράδυ αποφασίσαμε να βγούμε από το δωμάτιο και να πάμε να κάτσουμε σε ένα κιόσκι που υπήρχε δίπλα στη λίμνη. Σκέτη απόλαυση. Χιλιάδες αστέρια… μπορούσες να δεις και το παραμικρό. Απόλυτη ησυχία, φοβιστική ώρες ώρες… ένα αυτοκίνητο την ώρα περνούσε έτσι για να μας θυμίζει πως δεν ζούμε σε όνειρο. Πόσο μας λείπουν όλα αυτά εδώ στην πόλη…??!!!

Το σπιτάκι του κυνηγού που επιλέξαμε ήταν υπέροχο. Ξεφύγαμε από την καθημερινότητα τελείως. Αποτοξινωθήκαμε από τις ανέσεις τις σύγχρονης ζωής με έναν ευχάριστο τρόπο, που γέμισε τις μπαταρίες μας ενέργεια και το μυαλό μας εικόνες. Το πρωί η μέρα ξεκινούσε με παραδοσιακή μαρμελάδα από τα χεράκια της γιαγιάς της Σουζάνας και αβγουλάκια από τις κότες της και έκλεινε με ψητές πατάτες και πιπεριές με φέτα στο τζάκι μας. Οι βόλτες στις γύρω περιοχές ήταν απίστευτες. Γεμάτες πράσινο, καθαρό αέρα, παραδοσιακές εικόνες , τοπία όμως που σε καλοκαιρινή περίοδο αποζημιώνουν εις διπλούν τον επισκέπτη αφού μεγάλο μέρος των δέντρων ήταν γυμνά πλατάνια. Κρίμα που επιστρέψαμε γρήγορα. Μου άρεσε τόσο. Ας είμαστε καλά να ξαναπάμε… Καλή Καθαρή Δευτέρα σε όλους!

 

Υ.Γ. Και επειδή οι λέξεις είναι πάντα πολύ φτωχές μπροστά στις εικόνες…

 

Read Full Post »