Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Σκέψεις θνητών’ Category

 

Aπο Αθήνα, Γύθειο, Επίδαυρο, Κινέτα, Στενή……

Δρόμοι που ταξιδεύουν μια αγάπη….

Μια σιωπή που μας δένει….

Ένα δάκρυ που ζεσταίνει την καρδιά….

Και ένα τραγούδι που μιλαέι για μας….

 

p.s. Αυτό που μας δένει εμάς – Ελένη Πέτα

 

Advertisements

Read Full Post »

Οι επιλογές μας, μας ανεβάζουν όλους σε ένα «stage». Εκεί συνθέτουμε τη «μελωδία» της ζωής μας, γεννώντας «νότες», που δίνουν περισσότερο νόημα και στη ζωή μας αλλά και στη «μελωδία» της. Είναι δικαίωμα μας, ωστόσο, να αλλάξουμε «μελωδία» και να ξεκινήσουμε νέο «τραγούδι» με διαφορετικό σκοπό. Να γεννήσουμε νέες «νότες», που όμορφα πλεγμένες με τις πρώτες, θα συνθέτουν μια καινούργια «παράσταση»… Δεν έχουμε δικαίωμα, όμως, να τραγουδάμε τη νέα «μελωδία» backstage, ψιθυρίζοντας την παλιά στη σκηνή!! Αυτό είναι και το τίμημα της ζωής άλλωστε… να πρέπει να έχουμε το θάρρος, να μένουμε «on stage», για να έχουμε τουλάχιστον την αποδοχή και να μην μείνουμε μόνοι, τραγουδώντας σκόρπιες «νότες»!!!

Με αγάπη η «μελωδία» της πρώτης σου «νότας»….

Read Full Post »

… γράφονται και μικρές αναπάντεχες ιστορίες, που ρίχνουν αστρόσκονη στα σκοτεινά μονοπάτια της καθημερινότητας σου  και σου χαρίζουν χαμόγελο, μπορεί και δάκρυ (χαράς)!!! Στη μέση της ζωής σου, μπορεί να έρθουν απρόσμενα, να σε ταξιδέψουν χρόνια πριν και να σ’ αφήσουν να παίξεις με το παιδί, που επιμένεις να κλειδώνεις στο δωμάτιο της μοναξιάς και της μιζέριας!! Να του δώσουν φωνή, για να σου ψιθυρίσει, πως αυτά που έχτισαν τα χέρια παιδιών μέσα στη δική σου ψυχή αντέχουν στο χρόνο και στην «μετάλαξη» των ψυχών, που κανουν τους ανθρώπους σήμερα σκοτεινούς, χωρίς όνειρα!! Και τότε θα έχεις κάθε λόγο να πεις ευχαριστώ… Το γιατί δεν θα μπορείς να το προσδιορίσεις, θα το σκεπάζουν τα παιδικά γέλια και οι θαμπές εικόνες!!! Θα είναι ειλικρινές και αυθεντικό όμως… όπως τα συναισθήματα των παιδιών  που έβαλαν από ένα λιθαράκι μέσα σου, για να χτίσουν τον πύργο της ξεγνοιασιάς και της αθωότητας, που τώρα εσύ μπορείς και τρυπώνεις, για να γελάσεις κρυφά όπως τότε!!!

Σ’ ευχαριστώ…..

Αφιερωμένο… γιατι ο φίλος είναι φίλος απ΄το άπειρο κι ακόμα παραπέρα….

Read Full Post »

Τα 4 χρόνια πέρασαν με την σκέψη πως τα καλύτερα έρχονται… πως θα έρθει αυτή η ευλογημένη στιγμή που τα βιβλία θα κλείσουν μια για πάντα…. και το πτυχίο σαν άλλο «συγχωροχάρτι» θα μου δώσει άφεση αμαρτιών και θα με αφήσει να απολαύσω αυτά που στο δικό μου μυαλό σημαίνουν ΖΩ…. θα πηγαίνω το πρωί στη δουλειά χαλαρά… θα επιστρέφω το απογευμα, θα πετάω βιαστικά βιαστικά τα παππούτσια στην άκρη, θα κάνω ένα ντουζ και μετά θα ξεκινάει η ζωή της Fira για την Fira…  με το ράδιο να παίζει σταθερα δίεση, την κούπα με τη ζεστή σοκολάτα στο πλάι και το laptopaki στα πόδια θα σερφάρω σε γειτονιές γνώριμες και αγαπημένες!!! Και τώρα που ο καιρός χειμώνιασε…. που η καφετιέρα ξαναβγήκε από το ντουλάπι, που επιτέλους έχω το δικό μου laptop, που τα βιβλία ένα ένα κλείνουν, που έκανα τα δικά μου σχέδια για έναν χειμώνα όπως το φανταζόμουν, όλα αλλάζουν… και στο μυαλό μου έρχεται η σοφή κουβέντα της κουμπαρούλας μου… «Κουμπάρα, όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει!!» Παράπονο δεν έχω, γέλασε θετικά στην περίπτωση μου… αλλά είχα ήδη αρχίζει να ζω πλατωνικά τα δικά μου σχέδια και ξέρετε πως είναι όταν σε ξεβολεύουν από τον παλιο γνωριμο «καναπέ» σου και το συννεφάκι από πάνω σκάει. Βρέθηκα ξαφνικά σε μια νέα άβολη για μένα «καρέκλα»… που γρήγορα το ξέρω θα γίνει «δική» μου, αλλά μέχρι τότε μόνο αγχος, πονοκέφαλο και τις μπόρες να με βρίσκουν εκλοβισμένη στην πλατεία Κυψέλης, βλέπω στο προσκήνιο!!! Μήνας μπερδεμένος, γκαντέμικος (κυρίος για το σόι μας), με τρέξιμο, μέτωπα και εμπόλεμες ζώνες παντού… ο μήνας των αλλαγών!! Κάνε Θεέ μου αν τελειώσει μια ώρα αρχίτερα και να μπούμε σε μία σειρά!!! 🙂

Read Full Post »

«Φεύγω», «Θα μου λείψεις», «Περνάω τέλεια», «Είναι πανέμορφα»… οι λέξεις του άλλου.

«Φοβάμαι», «Σκέφτομαι», «Προβληματίζομαι», «Στεναχωριέμαι», «Μου λείπεις»… οι δικές σου.

Ή πιο απλά, δεν συμβάλλεις εσύ σε αυτή του τη χαρά… δεν είσαι στίχος σε αυτό του το τραγούδι… μένεις απ’ έξω θεατής, σα να ζεις δυο ζωές!

Ένα τραγουδάκι που άκουσα το πρωϊ στο λεωφορείο και με άγγιξε!!

Read Full Post »

 

eyetoeyemagnet.jpg

Λείπεις…

7 μέρες μόνο, μα θαρρείς είναι αιώνας… νιώθω να μου κλέβουν λεπτά… δικά μας!

Γιατί, πώς και ποιός;;; Απαντήσεις καλά κρυμμένες(στα δικά μου τα μάτια, τα ερωτευμένα)… που ίσως να μην θέλω να δω!!

Για 7 μέρες αδύναμη… σκεπτική… με μάτια γέματα νοσταλγία… προσπαθώ να γεμίσω τις μέρες μα λείπεις εσύ… το βασικό συστατικό!! Και ο δικός μου «τσελεμεντές», ξέρεις, έχει μόνο μια συνταγή…

Συστατικά της: ΕΣΥ και ΕΓΩ μαζί!!

Ένα χαμόγελο χαρισμένο μόνο σε σένα… 🙂

Και το τραγουδάκι αφιερωμένο… ξέρεις εσύ!! 😉

 

Read Full Post »

diary_freak____by_holly2007.jpg

Κάποια από αυτές τις μέρες καθώς συγύριζα το γραφείο μου έπεσε το μάτι μου σε ένα από τα μαθητικά μου λευκώματα… ήταν παράδοση… έχω τουλάχιστον 3… Κάθε Μάιο, περίπου, άρχιζαν να κυκλοφορούν στο σχολείο τετραδιάκια κάθε σχήματος, μεγέθους και χρώματος. Ήσουν δημοφιλής όσο περισσότερες σου έδιναν να γράψεις στο δικό τους και ανεπιθύμητη αν όλα γίνονταν πίσω από την πλάτη σου, με κρυφά γέλια και σχόλια ώστε να μην πάρεις είδηση τίποτα(σε σχολείο μόνο με κορίτσια τέτοιες ιστορίες έδιναν και έπαιρναν!!). Κατέβασα από το ράφι, λοιπόν, το δικό μου…το διάβασα όλο… μονορούφι… σε πολλά απ΄οσα διάβασα γέλασα… σε άλλα βούρκωσα και με άλλα προβληματίστηκα!! Θυμήθηκα φίλες που έχω να τις δω από τότε… Έγινα για λίγα λεπτά ξανά μαθητριούλα της Ε.Π. …. Αποτελούσε κατάρα για εκείνα τα χρόνια… γλυκιά ανάμνηση τώρα!! Φόρεσα και πάλι την μπλε ποδιά με το λευκό γιακαδάκι…(είχαμε φάει επιπλήξεις και επιπληξεις αν ήταν τσαλακωμένος αυτός ο έρημος γιακάς!!) Η πρώτη αφιέρωση ήταν της τότε κολλητής μου φίλης Ασημίνας!!! Μετά τα κλασσικά ποιηματάκια που ήταν της μόδας εκείνη την περίοδο περι φιλίας, αγάπης κ.τ.λ. και των καθιερωμένων ευχών για υγεία και ευημερία, αύτη η αφιέρωση είχε και κάτι το διαφορετικό!! Ένα κειμενάκι συνθηματικό… το είχαμε γράψει μαζί και είχαμε δώσει όρκο να μην διαρρεύσει η ερμηνεία του πουθενά!! Και ήταν όρκος βαρύς… χειρότερος και από τον Λόγο Κρητικού… 😛 Tόσα χρόνια δεν είπα σε κανέναν τίποτα… όχι μόνο λόγω όρκου, αλλά ποιός(??) θα ενδιαφερόταν να χαθεί μέσα στο μυαλό δύο εφήβων που έβρισκαν μαγικό να κρύβουν τα μυστικά και τις καταστάσεις πίσω από τις λέξεις, θαρρείς και αυτό θα τα εγκλώβιζε για πάντα εκεί να τα κρατάει φρέσκα για πάντα στη μνήμη μας!!! Το κειμενάκι τώρα πια δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί και από μένα… το διαβάζω και μονολογώ… «Αβυσσος η ψυχή των εφήβων»… Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να βοηθήσει η Ασημίνα να ρίξουμε λίγο φως στην υπόθεση και να βγάλουμε μαζί μια άκρη μαζί… αλλά όπως τα έφερε η ζωή δεν το κόβω να δίνεται τέτοια ευκαιρία!! Αnyway! Το περιβόητο κειμενάκι είναι αυτό που ακολουθεί:

» Όταν έρθεις στο ΠΑΛΙΟ μου σπίτι, θα σου δείξω τ΄ακριβό μου ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ. Αλλά πρόσεχε γιατί δύο ΓΑΛΑΝΑ μάτια σ’ ακολουθούν και τα ΛΕΦΤΑ τελειώνουν στο ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ γιατί ο κόκορας λάλησε ΤΡΕΙΣ φορές και βάλε… και η κάρτα θα τελειώσει. Τα δωμάτια κρύα αλλά τα τηλέφωνα ΖΕΣΤΑ!!! Για ποιο ΣΥΛΑΛΥΤΙΡΙΟ μου μιλας, αφού όταν ΦΡΕΝΑΡΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ στα χαλίκια, όλες ξαφνιάστηκαν με την ΕΠΙΛΟΓΗ του. Η παράσταση τελείωσε, αλλά το ΜΥΣΤΙΚΟ δεν το έμαθε κανεις! Το αυτοκίνητο γκάζωνε, η μουσική στο φουλ αλλά και το ΧΕΡΙ συνέχιζε και αυτό τη δουλεία του. Το ΦΙΛΙ για το φως δεν δόθηκε ποτέ. Την τσίχλα την πήρε όμως απόρησε για την γνωριμία το μαυράκι φώναξε ένα ΩΧ! ακούστηκε και τα μάγουλα ΚΟΚΚΙΝΙΣΑΝ!! Μια ΟΧΙΑ ξεπετάχτηκε και χόρευε μάμπο. Το ΛΟΥΛΟΥΔΙ μπορεί να βρόμαγε, αλλά ΤΟ χερι «μοσχοβολούσε». Το στυλό κουνιόταν νευρικά, το Auf Wiedersehen ειπώθηκε στα γρήγορα και όλα χάθηκαν ξαφνικά! Επιτέλους το ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ με τον ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΑΝΘΡΩΠΟ. Κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Η ατμόσφαιρα φοβερά ηλεκτρισμένη. ΑΜΗΧΑΝΙΑ!! Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ που ζω είναι απίστευτη! Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ «άναψε», τα ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΞΥΠΝΗΣΑΝ και η πίτσα προσπαθούσε να γλυκάνει τον πόνο! Όλα φαινόντουσαν μια χαρά, αλλά το ΚΟΚΚΙΝΟ σακάκι τα χάλασε όλα! Η ΚΥΡΙΑΚΗ με ευνόησε λίγο. Ευτυχώς ο γυρισμός ήταν καλύτερος. Τα ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ δεν ακούστηκαν αλλά στην πραγματικότητα είχαν φύγει. Να ‘ναι καλά η ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ που με οδήγησε στην ΕΚΘΕΣΗ. Το ξαφνικό γύρισμα του κεφαλιού με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι με ΚΟΙΤΟΥΣΕ!!! Μετά από τόσα χρόνια κι όμως με ΓΝΩΡΙΣΕ. Σε αναμονή όλο το χρόνο, μόνο για ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ μέρες. Μπαίνει μέσα και όλοι παγώνουν, Μπορεί βέβαια να με παίδεψε το 0-3/Η-D, αλλα δεν πειράζει…»

Και έρχομαι εγώ τώρα να ΞΑΝΑπω….ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ!! Τα συμπεράσματα δικά σας…. 😛

Read Full Post »

Older Posts »