Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

 

Aπο Αθήνα, Γύθειο, Επίδαυρο, Κινέτα, Στενή……

Δρόμοι που ταξιδεύουν μια αγάπη….

Μια σιωπή που μας δένει….

Ένα δάκρυ που ζεσταίνει την καρδιά….

Και ένα τραγούδι που μιλαέι για μας….

 

p.s. Αυτό που μας δένει εμάς – Ελένη Πέτα

 

Ζωή του χτές…

Τρέχουν οι μνήμες κι ο χρόνος περνά….

Πρόσωπα νέα, μα και παλιά…

Παίρνουν ή αφήνουν κομμάτια ψυχής, που τους χαρίζεις με αγάπη εσύ…

Δεν είναι μάταιο κι ας λες πως ξεχνάς, να ψάχνεις και λίγο  στο μπαούλο της καρδιάς…

Είθε να βρίσκεις ¨μαριονέτες¨ εκεί, που κάποτε παίζαν στην δικιά σου αυλή.

¨Μαριονέτες¨, που σ’ έκαναν να αγαπάς και άλλοτε έφερναν συννεφιά στην καρδιά…

Κούνα τες λίγο και αμέσως θα δεις τη δικιά σου ζωή, να γεννιέται ευθύς…

Είναι ευχή… Ποτέ μην ξεχάσεις μια ζωή που στο σήμερα, θες δε θες, σ΄έχει φτάσει!!!

Τι κι αν τα κύματα σκάνε στην πόρτα,

μείνε εδώ και και πες μου όπως πρώτα,

πως φως τα μάτια σου  αν λαχταράνε,

μες τα δικά μου ευθέως θα κοιτάνε.

Δεν θελω όρκους για μια ζωή,

μόνο ειλικρίνεια στην κάθε στιγμή.

Ετσι η αγάπη μας θα μάθει να ανθίζει

και στην βροχή τα πεταλά της να κλείνει!!

Στάσου στη σκηνή με θάρρος….

Οι επιλογές μας, μας ανεβάζουν όλους σε ένα «stage». Εκεί συνθέτουμε τη «μελωδία» της ζωής μας, γεννώντας «νότες», που δίνουν περισσότερο νόημα και στη ζωή μας αλλά και στη «μελωδία» της. Είναι δικαίωμα μας, ωστόσο, να αλλάξουμε «μελωδία» και να ξεκινήσουμε νέο «τραγούδι» με διαφορετικό σκοπό. Να γεννήσουμε νέες «νότες», που όμορφα πλεγμένες με τις πρώτες, θα συνθέτουν μια καινούργια «παράσταση»… Δεν έχουμε δικαίωμα, όμως, να τραγουδάμε τη νέα «μελωδία» backstage, ψιθυρίζοντας την παλιά στη σκηνή!! Αυτό είναι και το τίμημα της ζωής άλλωστε… να πρέπει να έχουμε το θάρρος, να μένουμε «on stage», για να έχουμε τουλάχιστον την αποδοχή και να μην μείνουμε μόνοι, τραγουδώντας σκόρπιες «νότες»!!!

Με αγάπη η «μελωδία» της πρώτης σου «νότας»….

Μέσα στης μέρας το σκοτάδι…

… γράφονται και μικρές αναπάντεχες ιστορίες, που ρίχνουν αστρόσκονη στα σκοτεινά μονοπάτια της καθημερινότητας σου  και σου χαρίζουν χαμόγελο, μπορεί και δάκρυ (χαράς)!!! Στη μέση της ζωής σου, μπορεί να έρθουν απρόσμενα, να σε ταξιδέψουν χρόνια πριν και να σ’ αφήσουν να παίξεις με το παιδί, που επιμένεις να κλειδώνεις στο δωμάτιο της μοναξιάς και της μιζέριας!! Να του δώσουν φωνή, για να σου ψιθυρίσει, πως αυτά που έχτισαν τα χέρια παιδιών μέσα στη δική σου ψυχή αντέχουν στο χρόνο και στην «μετάλαξη» των ψυχών, που κανουν τους ανθρώπους σήμερα σκοτεινούς, χωρίς όνειρα!! Και τότε θα έχεις κάθε λόγο να πεις ευχαριστώ… Το γιατί δεν θα μπορείς να το προσδιορίσεις, θα το σκεπάζουν τα παιδικά γέλια και οι θαμπές εικόνες!!! Θα είναι ειλικρινές και αυθεντικό όμως… όπως τα συναισθήματα των παιδιών  που έβαλαν από ένα λιθαράκι μέσα σου, για να χτίσουν τον πύργο της ξεγνοιασιάς και της αθωότητας, που τώρα εσύ μπορείς και τρυπώνεις, για να γελάσεις κρυφά όπως τότε!!!

Σ’ ευχαριστώ…..

Αφιερωμένο… γιατι ο φίλος είναι φίλος απ΄το άπειρο κι ακόμα παραπέρα….

Χρόνος, μόνο για μουρμούρα!!!!

accounting_lesson_by_phuongmi

Τελικά το αποφάσισα… δεν με αγχώνει η δουλειά (όχι μόνο αυτή τουλάχιστον), με αγχώνει, που με βλέπω να εθίζομαι σε αυτή. Με αγχώνει που χτίζω μια ζωή μέσα στο άγχος, που κλείνω 12ωρο στο γραφείο και αν δεν με τραβίξει κάποιος δεν λέω να φύγω, που και όταν φεύγω από την δουλεία το μυαλό μου μένει πίσω, που η διάθεση μου για τα πάντα είναι συνεχώς πεσμένη, που έχω χάσει την δημιουργηκότητα και την εμπνευσή μου για πράγματα που με ταξιδεύουν και που τώρα, το πρωϊ της Κυριακής, αγχώνομαι γιατί δεν πήγα και χτες στη δουλειά ενώ θα μπορούσα και σχεδιάζω τρόπους για να βρεθώ όσο πιο νωρίς γίνεται στο γραφείο, αν είναι δυνατόν και από σήμερα το βράδυ, για να διευθετήσω κάποιες εκκρεμμότητες και να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, γιατί η μέρα δεν θα μου φτάσει πάλι αύριο. Το αποκορύφωμα της αποχαύνωσης μου, που δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω, είναι όταν πριν καμιά βδομάδα στο αμάξι πήγα να πάρω τηλέφωνο το Λενάκι για να της ευχηθώ και στον κατάλογο του κινητου αντί να πληκτρολογήσω το όνομα της  πληκτρολόγησα τη λέξη «φορτωτική»!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δηλαδή, ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου πει πως καταφέρνουν οι υπόλοιποι λογιστές και έχουν προσωπική ζωή???? Πώς στο καλό προλαβαίνουν να τα κάνουν όλα, να μην αγχώνονται και να μην πονοκεφαλιάζουν??? Υπάρχει σχετική συνταγή γιατρέ???

Υ.Σ. Θέλω να ευχηθώ αν και κατόπιν εορτής ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!! Με υγεία!! Ούτε ένα γιορτινό post-άκι δεν κατάφερα να ανεβάσω! 😦 Έτσι για να περάσει και από την δικιά μου γειτονιά το πνεύμα, βρε αδελφέ!!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Τον ονειρεύτηκα

Τον περίμενα

Τον υποδεχτηκα

Τον αγαπάπησα

Και να που ήρθε η ώρα να διαλέξω για αυτόν και επίσημα ένα όνομα. Το «μυστήριο» θα λάβει χώρα στην γειτονία της φαντασίας στη Λιλιπούπολη, το βράδυ της Κυριακής 9 του Νοέμβρη!! Σας περιμένω όλους!! Μετά την τελετή θα σερβιριστεί νανογλυκό!!

Τον γνωρίσατε ως Σπίθα (ένα παρατσούκλι που γεννήθηκε, γιατί έλαμψε ξαφνικά σαν πυροτέχνιμα στη ζωή μου και απο τότε τη γεμίζει με σπίθες εκπλήξεων), πέρασε ο καιρός της «βρεφικής» ηλικίας όμως και ήρθε η ώρα να δώσω σε αυτό το «παιδί» που δεν αφήνει να σβήσει ό,τι έχω μέσα μου παιδιάστικο, ένα επίσημο όνομα!!! Και το όνομα αυτού… Ζουμπάς!! Ασυνηθίστο εε??? Και όμως υπάρχει…γιορτάζει κάθε βράδυ που κλείνω τα μάτια και χάνομαι σε κόσμους μαγικούς και περίεργους… κάθε βράδυ που συναντώ τα όμορφα και τα άσχημα της φαντασίας… στα μακρινά ταξίδια της περιπλάνησης, σε χώρες ιπποτών και δράκων… τότε που σφίγκω το χέρι μου και φωνάζω ντιριγκόυ-ντιριμπάι και το γλέντι αρχινάει με χωρούς αλλιώτικους για να σβήσει με το πρώτο φως της ημέρας!!! Αυτός λοιπόν είναι ο Δικός μου Ζουμπάς!!! Ζουμπάδες όμως υπάρχουν πολλοί!! Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας αφήσουμε την Γιολάντα Τσιαμπακαλου( Sadahzinia) να μας διηγηθεί την ιστορία αυτόν τον περίεργων πλασμάτων…

Κάποιες φορές τα όνειρα γίνονται εφιάλτες.
Κρύβονται κάτω απ’ το κρεβάτι
ή κουνάνε τις κουρτίνες για να μας φοβίσουν.
Δύσκολα τα πράγματα! Και ποιος να σε πιστέψει;
Ευτυχώς, που υπάρχουν οι Ζουμπάδες!
Κάτι μικροκαμωμένα, μαλλιαρά και γελαστά πλασματάκια.
Οι Ζουμπάδες είναι οι φύλακες των ονείρων σου.
Ζουμπάνε, ζουλάνε και σκάνε όλα τα κακά όνειρα από τον ύπνο σου.
Αν τους φωνάξεις με τη μαγική λέξη θα έρθουν στη στιγμή:
«Ντιριγκόου Ντιριμπάι»
Προς το παρόν βρέθηκαν στη χώρα της φαντασίας,
γιατί νομίσαν πως τα παιδιά δε τους θέλαν πια.
Άραγε φτάνουν οι φίλοι τους,
φτάνει μια λέξη μαγική, μια μυστική συνταγή
για να ‘ρθουν πίσω στη γη;
Ή πρέπει λίγο να θες κι εσύ;

http://www.sadahzinia.com

Εύχομαι η θέληση όλων σας να «γεννήσει» πολλούς Ζουμπάδες σ’ αυτόν το κόσμο… για να κάνουν τα όνειρα μας όμορφα και ζωντανά!!

Αν σας άρεσε το νανογλυκό τη συνταγή θα την βρείτε στο βιβλίο της Γιολάντας Τσιαμποκαλου με τίτλο «Ντιριγκόου-Ντιριμπάι», Εικονογράφηση: Χρήστος Δήμος, ΙΒΑΝ:960-03-3698-9, Εκδόσεις: Καστανιώτη

Ένα πολύτιμο δώρο από τον Ζουμπά μου που με κάνει να νιώθω παιδί...

Ένα πολύτιμο δώρο από τον Ζουμπά μου που με κάνει να νιώθω παιδί...