… γράφονται και μικρές αναπάντεχες ιστορίες, που ρίχνουν αστρόσκονη στα σκοτεινά μονοπάτια της καθημερινότητας σου και σου χαρίζουν χαμόγελο, μπορεί και δάκρυ (χαράς)!!! Στη μέση της ζωής σου, μπορεί να έρθουν απρόσμενα, να σε ταξιδέψουν χρόνια πριν και να σ’ αφήσουν να παίξεις με το παιδί, που επιμένεις να κλειδώνεις στο δωμάτιο της μοναξιάς και της μιζέριας!! Να του δώσουν φωνή, για να σου ψιθυρίσει, πως αυτά που έχτισαν τα χέρια παιδιών μέσα στη δική σου ψυχή αντέχουν στο χρόνο και στην “μετάλαξη” των ψυχών, που κανουν τους ανθρώπους σήμερα σκοτεινούς, χωρίς όνειρα!! Και τότε θα έχεις κάθε λόγο να πεις ευχαριστώ… Το γιατί δεν θα μπορείς να το προσδιορίσεις, θα το σκεπάζουν τα παιδικά γέλια και οι θαμπές εικόνες!!! Θα είναι ειλικρινές και αυθεντικό όμως… όπως τα συναισθήματα των παιδιών που έβαλαν από ένα λιθαράκι μέσα σου, για να χτίσουν τον πύργο της ξεγνοιασιάς και της αθωότητας, που τώρα εσύ μπορείς και τρυπώνεις, για να γελάσεις κρυφά όπως τότε!!!
Σ’ ευχαριστώ…..
Αφιερωμένο… γιατι ο φίλος είναι φίλος απ΄το άπειρο κι ακόμα παραπέρα….
Τελικά το αποφάσισα… δεν με αγχώνει η δουλειά (όχι μόνο αυτή τουλάχιστον), με αγχώνει, που με βλέπω να εθίζομαι σε αυτή. Με αγχώνει που χτίζω μια ζωή μέσα στο άγχος, που κλείνω 12ωρο στο γραφείο και αν δεν με τραβίξει κάποιος δεν λέω να φύγω, που και όταν φεύγω από την δουλεία το μυαλό μου μένει πίσω, που η διάθεση μου για τα πάντα είναι συνεχώς πεσμένη, που έχω χάσει την δημιουργηκότητα και την εμπνευσή μου για πράγματα που με ταξιδεύουν και που τώρα, το πρωϊ της Κυριακής, αγχώνομαι γιατί δεν πήγα και χτες στη δουλειά ενώ θα μπορούσα και σχεδιάζω τρόπους για να βρεθώ όσο πιο νωρίς γίνεται στο γραφείο, αν είναι δυνατόν και από σήμερα το βράδυ, για να διευθετήσω κάποιες εκκρεμμότητες και να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, γιατί η μέρα δεν θα μου φτάσει πάλι αύριο. Το αποκορύφωμα της αποχαύνωσης μου, που δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω, είναι όταν πριν καμιά βδομάδα στο αμάξι πήγα να πάρω τηλέφωνο το Λενάκι για να της ευχηθώ και στον κατάλογο του κινητου αντί να πληκτρολογήσω το όνομα της πληκτρολόγησα τη λέξη “φορτωτική”!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δηλαδή, ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου πει πως καταφέρνουν οι υπόλοιποι λογιστές και έχουν προσωπική ζωή???? Πώς στο καλό προλαβαίνουν να τα κάνουν όλα, να μην αγχώνονται και να μην πονοκεφαλιάζουν??? Υπάρχει σχετική συνταγή γιατρέ???
Υ.Σ. Θέλω να ευχηθώ αν και κατόπιν εορτής ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!! Με υγεία!! Ούτε ένα γιορτινό post-άκι δεν κατάφερα να ανεβάσω! Έτσι για να περάσει και από την δικιά μου γειτονιά το πνεύμα, βρε αδελφέ!!
Και να που ήρθε η ώρα να διαλέξω για αυτόν και επίσημα ένα όνομα. Το “μυστήριο” θα λάβει χώρα στην γειτονία της φαντασίας στη Λιλιπούπολη, το βράδυ της Κυριακής 9 του Νοέμβρη!! Σας περιμένω όλους!! Μετά την τελετή θα σερβιριστεί νανογλυκό!!
Τον γνωρίσατε ως Σπίθα (ένα παρατσούκλι που γεννήθηκε, γιατί έλαμψε ξαφνικά σαν πυροτέχνιμα στη ζωή μου και απο τότε τη γεμίζει με σπίθες εκπλήξεων), πέρασε ο καιρός της “βρεφικής” ηλικίας όμως και ήρθε η ώρα να δώσω σε αυτό το “παιδί” που δεν αφήνει να σβήσει ό,τι έχω μέσα μου παιδιάστικο, ένα επίσημο όνομα!!! Και το όνομα αυτού… Ζουμπάς!! Ασυνηθίστο εε??? Και όμως υπάρχει…γιορτάζει κάθε βράδυ που κλείνω τα μάτια και χάνομαι σε κόσμους μαγικούς και περίεργους… κάθε βράδυ που συναντώ τα όμορφα και τα άσχημα της φαντασίας… στα μακρινά ταξίδια της περιπλάνησης, σε χώρες ιπποτών και δράκων… τότε που σφίγκω το χέρι μου και φωνάζω ντιριγκόυ-ντιριμπάι και το γλέντι αρχινάει με χωρούς αλλιώτικους για να σβήσει με το πρώτο φως της ημέρας!!! Αυτός λοιπόν είναι ο Δικός μου Ζουμπάς!!! Ζουμπάδες όμως υπάρχουν πολλοί!! Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας αφήσουμε την Γιολάντα Τσιαμπακαλου( Sadahzinia) να μας διηγηθεί την ιστορία αυτόν τον περίεργων πλασμάτων…
Κάποιες φορές τα όνειρα γίνονται εφιάλτες.
Κρύβονται κάτω απ’ το κρεβάτι
ή κουνάνε τις κουρτίνες για να μας φοβίσουν.
Δύσκολα τα πράγματα! Και ποιος να σε πιστέψει;
Ευτυχώς, που υπάρχουν οι Ζουμπάδες!
Κάτι μικροκαμωμένα, μαλλιαρά και γελαστά πλασματάκια.
Οι Ζουμπάδες είναι οι φύλακες των ονείρων σου.
Ζουμπάνε, ζουλάνε και σκάνε όλα τα κακά όνειρα από τον ύπνο σου.
Αν τους φωνάξεις με τη μαγική λέξη θα έρθουν στη στιγμή:
«Ντιριγκόου Ντιριμπάι»
Προς το παρόν βρέθηκαν στη χώρα της φαντασίας,
γιατί νομίσαν πως τα παιδιά δε τους θέλαν πια.
Άραγε φτάνουν οι φίλοι τους,
φτάνει μια λέξη μαγική, μια μυστική συνταγή
για να ‘ρθουν πίσω στη γη;
Ή πρέπει λίγο να θες κι εσύ;
http://www.sadahzinia.com
Εύχομαι η θέληση όλων σας να “γεννήσει” πολλούς Ζουμπάδες σ’ αυτόν το κόσμο… για να κάνουν τα όνειρα μας όμορφα και ζωντανά!!
Αν σας άρεσε το νανογλυκό τη συνταγή θα την βρείτε στο βιβλίο της Γιολάντας Τσιαμποκαλου με τίτλο “Ντιριγκόου-Ντιριμπάι”, Εικονογράφηση: Χρήστος Δήμος, ΙΒΑΝ:960-03-3698-9, Εκδόσεις: Καστανιώτη
Ένα πολύτιμο δώρο από τον Ζουμπά μου που με κάνει να νιώθω παιδί...
Έλα πάρε με
μες στο βυθό σου να βρεθώ
ν’αγαπηθώ να λυτρωθώ
Έλα πάρε με
στα γαλανά σου τα νερά
δώσε στα όνειρα φτερά.
Έλα πάρε με
σ’ άλλα ταξίδια μακρινά
στου δειλινού τα μενεξιά
Έλα πάρε με
δώσε μου αίμα και μιλιά
σε χρυσαφένια ακρογιαλιά.
Έλα πάρε με
εκεί που το κορμί λυγάει
εκεί που το κορμί γελάει
Έλα πάρε με
και θεϊκός μου γίνε στίχος
που τον χορεύει ο ρυθμός
κι ο ψάλτης ήχος.
Αφιερωμένο εξαιρετικά… κάθε λέξη, κάθε στίχος… Έλα πάρε με… Στα γαλανά σου τα νερά, να κάνουμε μαζί βουτία!!! Δώσε στα όνειρα φτερά, για να πετάξουμε μακριά!! Σ’ ευχαριστώ!!!!
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ σε όλους!!! Ερωτευμένους και μη!!!!
Υ.Σ. Γιάννης Χαρούλης, φωνή που με ανατριχιάζει… με αγγίζει και με συγκινεί… Respect!!!!
Όντας σε μια φάση που χρειάζομαι απεγνωσμένα ξεκούσαση για μην “χάσω την ισορροπία και πέσω”, περιμενα πως και πως την προηγούμενη Κυριακή. Έιχα μια πρόσκληση από αγαπημένο πρόσωπο για φαγητο και γέλια και μιας και είχα “ξαναπαίξει το έργο” ήξερα πως ήταν αυτό που χρειαζόμουν για να φορτίσω τις μπαταρίες μου από τα χαμόγελα γνωστών και αγνώστων. Ωστόσο μια αναπάντεχει εξέλιξη ήρθε να “ταράξει” ευχάριστα το προγραμμά μου. Διπλό εισιτήριο για Tήνο από την κουμπάρα μου. Το συζητούσμε καιρό και φρόντισε εκείνη να γίνει και πραγματικότητα, μιας και οι δύο είχαμε ανάγκη να ξεφύγουμε. Και ξεφύγαμε!!!!! Ξεκινήσαμε πρωί πρωί του Σαββάτου με το πλοίο Ιθάκη, και μεσοπέλαγα βρήκα και τον Οδυσσέα μου… χιχιχιχιχιχι!!! (Σπίθα μην πανικοβάλεσε ήταν μόλις 2 χρόνων, δεν κινδυνεύεις!) Ήταν ένα πιτσιρίκι που καθόταν στο διπλανο τραπέζι, ήταν η “μασκότ” μιας μεγάλης παρέας, που ερχόταν από μακρια για να προσκηνήσουν τη Μεγαλόχαρη. Πολύ γρήγορα εκλεψε και τη δική μας προσοχή με τα νάζια του και αφότου συστηθηκαμε βρήκε ο μικρός τον άνθρωπό του… ετρεχε συνεχώς από μακρια με ανοιχτά τα χερακια του και έπεφτε στην αγκαλιά μου. Ακουραστός και κατα έναν περίεργο τρόπο ακούραστη και γώ. Λες και χανόταν κάθε ίχνος από την κουραση της εβδομάδας, κάθε φορά που ακομπούσε το κεφαλάκι του στον ώμο μου και μου χτηπούσε στοργικα την πλάτη με το μικρό του χεράκι! Το ταξίδι με αυτά και μ’ αυτά πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Χωριστήκαμε (προσωρινώς) με τον Οδυσσέα μου και πήραμε τον δρόμο για τα δωμάτια. Εκεί κάπου φλέρταρα έντονα με το κρεβάτι αλλά τελικά δεν ενέδωσα. Πήγαμε βόλτα στο νησί και το απόγευμα στην Παναγία να προσκυνήσουμε! Γενικά η μέρα πέρασε ξεκούραστα… δεν κάναμε τίποτα το εξεραιτικό αλλά για πρώτη φορά ένιωσα να απολαμβάνω και την παραμικρή λεπτομέρεια, από την θέα που είχαμε τρώγοντας σε ένα ταβερνάκι μέχρι και τον περίπατο στα μαγαζάκια της πολης. Απίστευτο το πόσο ευχαριστήθηκα ακόμα και τις εξουθενοτικές περατζάδες της κουμπάρας μου… χιχιχιχιχιχιχιχι!!! (Σοφάκι ήμαρτον! Όχι άλλο ποδαρόδρομο!!! ) Και χωρίς να το καταλάβουμε ήρθε το μεσημέρι της Κυριακής και η στιγμή της επιστροφής. Κάνοντας, λοιπον, μια τελαυταία βόλτα στο δρόμο της Ευαγγελίστριας για πολλοστή φορά, έπεσε το μάτι μου σε μια βιτρίνα ιδιαίτερη, που κάπου εκεί ξεχώριζαν και κάτι νεράϊδες! “Εδώ είμαστε”, είπα στην κουμπάρα και μπήκα μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη!!! Η ευχάριστη παρουσία της Χριστίνας(ιδιοκτήτρια του καταστήματος), η κοινωνικότητα της, το εξαίσιο γούστο της και η λατρεία της γι’ αυτό που κάνει ήταν τα “Ατού” της, που συνέθεταν μια παραμυθένια εικόνα στο μαγαζί. Ένα μαγαζί που σου έδινε την αίσθηση της φιλοξενίας σε έναν προσωπικό πάνω απ΄όλα χώρο, που μπορούσε να ταξιδέψει τους μεγάλους και να ενθουσιάσει τα παιδιά, μιας και κάθετι ήταν επιλεγμένο από την ίδια, στην προσπάθεια της να αναβιώσουν τα αυθεντικά πραγματικά παιχνίδια από γνήσια υλικά όπως το ξύλο και το χαρτί, όπως μας είπε χαρακτηριστικά, που υπήρχαν στην εποχή των γονιών μας και δυστυχώς σημερα εκλείπουν! Κάθε γωνία του μαζαγιού είχε κάτι να σου δώσει…δεν υπήρχε χώρος κενός… εμένα φυσικά που με έχανες που με έβρισκες ήμουν στην νεραϊδογωνιά όπου είχαν στήσει γλέντι μοναδικές αέρινες φιγούρες… η επιλογή ήταν δύσκολη… αν ήταν στο χέρι μου θα τις είχα πάρει όλες. Αρκέστηκα σε μια… τα “βαφτίσια” της οποίας έγιναν εν πλώ με το Ιθάκη πάλι, από τη φαμίλια του Οδυσσέα μου, με τους οποίους έτυχε να ταξιδεύουμε πάλι μαζί και “κουμπαριάσουμε” κιόλας! Και το όνομα αυτής Σαββίνα, η συντέκνησα έδωσε το όνομα του άντρα της που είχε μείνει στην Κρήτη και δεν μπόρεσε να έρθει μαζί τους στην Τηνο. χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι! Γελάσαμε πολύ και ανακαλύψα πως χαμόγελα μπορείς να εισπράξεις ακόμα και απο έναν ξένο, πως τελικά ο κόσμος μας δεν είναι αυτό το απρόσωπο που αντιμετωπίζω καθημερινά, είναι χαμόγελα μικρών και μεγάλων που έχουν τη δύναμη να τα χαρίζουν σε γνωστούς και άγνωστους και να φωτίζουν τις μέρες μας!! Ευχαριστώ πολύ την κουμπάρα που μου έδωσε την ευκαιρία να ξεφύγω, τον Οδυσσέα για κάθε του αγκαλιά, την οικογένεια του που έκαναν το ταξίδι μας ευχάριστο και φυσικά την συντέκνισα για την συντεκνιά!!! Επιφυλάσσομαι να κατέβω Κρήτη για να γνωρίσει και ο σύντεκνος το νεραϊδοβαφτηστήρι του!!! χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι!!! Καλό σαββατοβραδο σε όλους!!
Υ.Γ. Το σχετικό φωτογραφικό υλικό από αυτη την αποδραση, θα αναρτηθεί μεσα στη βδομάδα γιατί η μηχανη είναι ακόμα “όμηρος” της αδελφής μου στη Θεσσαλονίκη!!
Τα 4 χρόνια πέρασαν με την σκέψη πως τα καλύτερα έρχονται… πως θα έρθει αυτή η ευλογημένη στιγμή που τα βιβλία θα κλείσουν μια για πάντα…. και το πτυχίο σαν άλλο “συγχωροχάρτι” θα μου δώσει άφεση αμαρτιών και θα με αφήσει να απολαύσω αυτά που στο δικό μου μυαλό σημαίνουν ΖΩ…. θα πηγαίνω το πρωί στη δουλειά χαλαρά… θα επιστρέφω το απογευμα, θα πετάω βιαστικά βιαστικά τα παππούτσια στην άκρη, θα κάνω ένα ντουζ και μετά θα ξεκινάει η ζωή της Fira για την Fira… με το ράδιο να παίζει σταθερα δίεση, την κούπα με τη ζεστή σοκολάτα στο πλάι και το laptopaki στα πόδια θα σερφάρω σε γειτονιές γνώριμες και αγαπημένες!!! Και τώρα που ο καιρός χειμώνιασε…. που η καφετιέρα ξαναβγήκε από το ντουλάπι, που επιτέλους έχω το δικό μου laptop, που τα βιβλία ένα ένα κλείνουν, που έκανα τα δικά μου σχέδια για έναν χειμώνα όπως το φανταζόμουν, όλα αλλάζουν… και στο μυαλό μου έρχεται η σοφή κουβέντα της κουμπαρούλας μου… “Κουμπάρα, όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει!!” Παράπονο δεν έχω, γέλασε θετικά στην περίπτωση μου… αλλά είχα ήδη αρχίζει να ζω πλατωνικά τα δικά μου σχέδια και ξέρετε πως είναι όταν σε ξεβολεύουν από τον παλιο γνωριμο “καναπέ” σου και το συννεφάκι από πάνω σκάει. Βρέθηκα ξαφνικά σε μια νέα άβολη για μένα “καρέκλα”… που γρήγορα το ξέρω θα γίνει “δική” μου, αλλά μέχρι τότε μόνο αγχος, πονοκέφαλο και τις μπόρες να με βρίσκουν εκλοβισμένη στην πλατεία Κυψέλης, βλέπω στο προσκήνιο!!! Μήνας μπερδεμένος, γκαντέμικος (κυρίος για το σόι μας), με τρέξιμο, μέτωπα και εμπόλεμες ζώνες παντού… ο μήνας των αλλαγών!! Κάνε Θεέ μου αν τελειώσει μια ώρα αρχίτερα και να μπούμε σε μία σειρά!!!
… έρχεται το «τίμα την επιστήμη σου»!!! Έτσι σαν εκκολαπτόμενη λογίστρια είμαι φειδωλή με τα έξοδα!! Συνήθως προβαίνω μόνο στις απαραίτητες αγορές… και σ΄ αυτές μετά από σκέψη και ζύγισμα… Και ναι, μπορώ να κυκλοφορώ με λεφτά και ενώ θα βγω βόλτα στα μαγαζιά και να γυρίσω πίσω με ακριβώς το ίδιο ποσό!! Θεωρώ αδικαιολόγητες τις αγορές διακοσίων ειδών και χρωμάτων ρούχων και αξεσουάρ, και κυρίως όταν γίνονται μαζικά… όπως συνηθίζει η αδελφή μου και έχει 55 πανωφόρια, 650 ζευγάρια παπούτσια, 480 τσάντες καμιά 20 ρολόγια…(τα νούμερα είναι υπερβολικά)!! Απαπα!! Σπατάλες μου φαίνονται εμένα αυτά!! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΗ!! Ξεκίνησα το πρωί να πάω στο γιατρό… ο κύριος γιατρός είναι του ταμείου οπότε και δεν θα χρειαζόμουν χρήματα, ωστόσο πήρα μαζί 50 επιπλέον ευρωπουλάκια γιατί ποτέ δεν ξέρεις!! Τα 50 ευρώ ήταν από το Backup, που σημαίνει πως έπρεπε να ξοδευτούν μόνο στην περίπτωση που τα χρειαζόμουν στον γιατρό!! Άλλωστε το πρόγραμμα εξόδων είχε πλαφόν 15 ευρώ για ξόδεμα μέχρι την Κυριακή… ούτε λεπτό παραπάνω!! Πάω στο γιατρό, λοιπόν, και φεύγω χωρίς να χρειαστώ το 50αρικο!! Ωραία λέω θα επιστραφεί σώο στη θέση του!! Αμ δε??? Περνώντας από την συνοικιακή αγορά έπεσε το μάτι μου σε ένα ρολόι… δεν ήταν του στυλ μου και απορώ πως μου έκανε κλικ… λέω ας ρωτήσω τιμή από περιέργεια! 25 ευρώ μου λέει η πωλήτρια! Μάλιστα! Η συνείδηση του Σκρουτζ μίλησε μέσα μου τότε και είπε… “Πολλά!! Σιγά το ρολόι! Σήκω φύγε!” και πριν προλάβω να κάνω στροφή και να φύγω ακούω την πωλήτρια… «Πέρασε και μέσα κοπελιά, έχουμε μεγάλη ποικιλία»!! Μπήκα, λοιπόν, γιατί με το θέμα της άρνησης (σε θέματα που χωράει δεκτικότητα) έχουμε ένα πρόβλημα! Και άρχισα να χαζεύω… έντονα χρώματα, μεγάλα, μικρά, με στρας, χωρίς στρας… είχε ένα σωρό τέλος πάντων!! Με τα πολλά είπα θα το πάρω… και έμεινα σταθερή στην πρώτη μου επιλογή!! Και ανοίγω το πορτοφόλι… νατος πάλι ο Σκρουτζ… “Καλά πλάκα μας κάνεις? Με 15 ευρώ θα αγοράσεις ρολόι αξίας 25??”, “Θα πάρεις από τα backup?”, “Θα πέσεις τόσο χαμηλά?”, “Που είναι οι αρχές που σου δίδαξα??”…. τον αγνόησα και πήρα το ρολόι!! Μετά, βέβαια, πέρασα μια κρίση του τύπου: “Μπάααα τσάμπα λεφτά!! Ψεύτικο θα είναι!! Άσε που είναι και κάπως μεγάλο για το χέρι μου!! Και πολύ εκκεντρικό!! Αφού δεν τα φοράω εγώ αυτά!!”…. τώρα πια σαν να το συνηθίζει το μάτι μου και ψάχνω να δω από που θα κόψω για να συμπληρώσω το backup την επόμενη βδομάδα!!
Και το περίφημο ρόλοι για το οποίο έγινε λόγος ποζάρει παρακάτω…
Αυτή η περίοδος είναι περίεργη… Τρακαρίσματα, ορκωμοσίες, πτυχία, εκδρομούλες, τραπέζια σε φίλους, συμβόλαια με Ζevasoft και Softex(καθότι μπήκε και η άνοιξη και τη γιορτάζουμε με ρινίτιδες και επιπεφυκίτιδες κάθε χρόνο) χαρές και λύπες!!! Λείπει κάτι απαραίτητο όμως… Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ!! Και θα μου πείτε γιατί πότε είχες διάθεση για διάβασμα εσύ και σου έλειψε τώρα?? Και θα σας πω ΣΩΣΤΑ!! ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ!!! Τώρα όμως πρέπει να τη βρω…. βλέπετε ορκίστηκε η πρωτότοκη και τώρα ήρθε η σειρά μου… και το κακό είναι ότι έχει αρχίσει να διαδίδει η (κλασσική ελληνίδα) μάνα ότι θα το πάρω το Σεπτέμβρη και γω!! Έχω βαρεθεί να ακούω τον ακόλουθο διάλογο: -”Οοοοο! Μάθαμε ορκίστηκε η μεγάλη σου! Συγχαρητήρια!! Άντε και στα επόμενα!” – “Ευχαριστώ!!! Ευχαριστώ!! Να τώρα ετοιμάζεται και η μικρή μας, να το πάρει το Σεπτέμβρη!!”. Απο δίπλα, βέβαια, εγώ σκουντάω, τσιμπάω, σπρώχνω τίποτα η μάνα όμως!! Εμ… έτσι πληρώνονται οι επιπόλαιες δηλώσεις του τύπου: “Τι θες ρε μάνα πιά?? Το Σεπτέμβρη θα το έχω το χαρτί!!”, προς αποφυγή της μόνιμης γκρίνιας πρωί, μεσημέρι, βράδυ!!! Και βρίσκομαι τώρα εγώ με αποθέματα διάθεσης για διάβασμα ΜΗΔΕΝ και καλούμαι να βγάλω ύλη για 7 μαθήματα!! Οϊμέ οϊμέ… Πως θα στρώσω κώλο Παναγία μου?? Και καλά μέχρι τώρα είχα να λέω ότι με αποσπά ο Σπίθας… που τρέχουμε από δω και από εκεί για καφέδες!! Έλα που έφυγε και αυτός σήμερα(άλλο δράμα πάλι αυτό) και αλλαγή δεν είδα. Τώρα λέω δεν μπορώ να συγκεντρωθώ γιατί μου λείπει!!! Τρομάρα μου… στο κοφίνι δεν χωρώ, στο καλάθι περισσεύω!! Και μέσα σε όλα πήρα και 2 κιλά(μπορεί και τρία)………. και με πιάνουν οι μαύρες μου και χάνω και την λιγοστή διάθεση που μόλις είχε αρχίσει να σκάει μύτη δειλά δειλά!! Ουυυυυυυφφφφφφ……. ΤΕΛΟΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ!!!
Για το Καρπενήσι σας είπα??? Δεν σας είπα! Το έχουμε καθιερώσει πια , λοιπόν, με το Σπιθα και μια φορά πριν και μετά από κάθε εξεταστική πάμε για “φόρτιση”!! Προς το παρόν οι επιλογές των προορισμών έγιναν καθόλα δημοκρατικά(αφού δεν έφερνε αντιρρήσεις, δημοκρατικά δεν λέγεται??) και πηγαίναμε εκεί που ήθελα εγώ!! Παίρναμε τα βουνά και τα λαγκάδια κοινώς!! Αυτή τη φορά πήγαμε τριήμερο στο Καρπενήσι!!! Την επιλογή του ξενοδοχείου την έκανα εγώ καθότι ο κύριος ήταν (πάλι) σε υπηρεσία. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε η επιλογή μου… συμπαθητικά ήταν! Μείναμε σε ένα χωρίο έξω από το Καρπενήσι, στο Νόστιμο! Απίστευτη φυσική ομορφιά!! Γεμάτο έλατα που μόλις είχαν πετάξει τα καινούρια κλαράκια τους, πλατάνια καταπράσινα και ένα ρυάκι δίπλα από το ξενοδοχείο να κελαρύζει συνεχώς! Το καλύτερο όμως ήταν ο τρόπος που ξυπνούσα… κάθε πρωί κάπου στις 6 άνοιγα τα μάτια(μετά τα ξαναέκλεινα εννοείται) και άκουγα μια ασυνήθιστη “βουή” που με μεγάλη μου χαρά κατάλαβα γρήγορα πως είναι τραγούδια από πουλιά!! Μια ευχάριστη παύση από την ζωή στην γκρίζα πόλη που μας ξεκούρασε… αυτό είναι σίγουρο!!
Έτσι για να περάσει και από την δικιά μου γειτονιά το πνεύμα, βρε αδελφέ!!
Ωστόσο μια αναπάντεχει εξέλιξη ήρθε να “ταράξει” ευχάριστα το προγραμμά μου. Διπλό εισιτήριο για Tήνο από την κουμπάρα μου. Το συζητούσμε καιρό και φρόντισε εκείνη να γίνει και πραγματικότητα, μιας και οι δύο είχαμε ανάγκη να ξεφύγουμε. Και ξεφύγαμε!!!!! Ξεκινήσαμε πρωί πρωί του Σαββάτου με το πλοίο Ιθάκη, και μεσοπέλαγα βρήκα και τον Οδυσσέα μου… χιχιχιχιχιχι!!! (Σπίθα μην πανικοβάλεσε ήταν μόλις 2 χρόνων, δεν κινδυνεύεις!) Ήταν ένα πιτσιρίκι που καθόταν στο διπλανο τραπέζι, ήταν η “μασκότ” μιας μεγάλης παρέας, που ερχόταν από μακρια για να προσκηνήσουν τη Μεγαλόχαρη. Πολύ γρήγορα εκλεψε και τη δική μας προσοχή με τα νάζια του και αφότου συστηθηκαμε βρήκε ο μικρός τον άνθρωπό του… ετρεχε συνεχώς από μακρια με ανοιχτά τα χερακια του και έπεφτε στην αγκαλιά μου. Ακουραστός και κατα έναν περίεργο τρόπο ακούραστη και γώ. Λες και χανόταν κάθε ίχνος από την κουραση της εβδομάδας, κάθε φορά που ακομπούσε το κεφαλάκι του στον ώμο μου και μου χτηπούσε στοργικα την πλάτη με το μικρό του χεράκι! Το ταξίδι με αυτά και μ’ αυτά πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Χωριστήκαμε (προσωρινώς) με τον Οδυσσέα μου και πήραμε τον δρόμο για τα δωμάτια. Εκεί κάπου φλέρταρα έντονα με το κρεβάτι αλλά τελικά δεν ενέδωσα. Πήγαμε βόλτα στο νησί και το απόγευμα στην Παναγία να προσκυνήσουμε! Γενικά η μέρα πέρασε ξεκούραστα… δεν κάναμε τίποτα το εξεραιτικό αλλά για πρώτη φορά ένιωσα να απολαμβάνω και την παραμικρή λεπτομέρεια, από την θέα που είχαμε τρώγοντας σε ένα ταβερνάκι μέχρι και τον περίπατο στα μαγαζάκια της πολης. Απίστευτο το πόσο ευχαριστήθηκα ακόμα και τις εξουθενοτικές περατζάδες της κουμπάρας μου… χιχιχιχιχιχιχιχι!!! (Σοφάκι ήμαρτον! Όχι άλλο ποδαρόδρομο!!! 
